noun · masculinethird declension
concubitor
concubitor m (genitive concubitōris)
Meaning
- masculinebedfellow
- masculinecohabitor
- masculineconcubine
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concubitor | concubitōrēs |
| genitive | concubitōris | concubitōrum |
| dative | concubitōrī | concubitōribus |
| accusative | concubitōrem | concubitōrēs |
| ablative | concubitōre | concubitōribus |
| vocative | concubitor | concubitōrēs |
concŭbĭtor, ōris, m. id.,
I. a bed-fellow ( = concubinus; concubitor, συγκοιμητής, Gloss.;
eccl. Lat.), Salv. 7, p. 251; Vulg. 1. Cor. 6, 10.Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcubitor
Latin cubitor Latin concubitor From con- + cubitor.