adjectivefirst/second-declension adjective
caudātus
caudātus (feminine caudāta, neuter caudātum)
Classical[kau̯ˈdaː.tʊs]Ecclesiastical[kau̯ˈdaː.tus]
Meaning
- Medieval Latinadjectivetailed, caudate (having or provided with a tail)
- Medieval Latinadjectivelengthened, extended, elongated
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | caudātus | caudāta | caudātum |
| genitive | caudātī | caudātae | caudātī |
| dative | caudātō | caudātae | caudātō |
| accusative | caudātum | caudātam | caudātum |
| ablative | caudātō | caudātā | caudātō |
| vocative | caudāte | caudāta | caudātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | caudātī | caudātae | caudāta |
| genitive | caudātōrum | caudātārum | caudātōrum |
| dative | caudātīs | caudātīs | caudātīs |
| accusative | caudātōs | caudātās | caudāta |
| ablative | caudātīs | caudātīs | caudātīs |
| vocative | caudātī | caudātae | caudāta |
Origins
Attested since at least the mid-12th century; formed as: cauda (“tail”) + -ātus (suffix forming adjectives from nouns).
Descendants
- Frenchcaudé
- Italiancodato
- Italiancaudato
- Englishcaudate