adjectivefirst/second-declension adjective
Canuleius1
Canuleius (feminine Canuleia, neuter Canuleium)
Classical[ka.nʊˈɫɛj.jʊs]Ecclesiastical[ka.nuˈlɛː.jus]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to the gens Canuleia.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Canuleius | Canuleia | Canuleium |
| genitive | Canuleiī | Canuleiae | Canuleiī |
| dative | Canuleiō | Canuleiae | Canuleiō |
| accusative | Canuleium | Canuleiam | Canuleium |
| ablative | Canuleiō | Canuleiā | Canuleiō |
| vocative | Canuleie | Canuleia | Canuleium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Canuleiī | Canuleiae | Canuleia |
| genitive | Canuleiōrum | Canuleiārum | Canuleiōrum |
| dative | Canuleiīs | Canuleiīs | Canuleiīs |
| accusative | Canuleiōs | Canuleiās | Canuleia |
| ablative | Canuleiīs | Canuleiīs | Canuleiīs |
| vocative | Canuleiī | Canuleiae | Canuleia |
Cănŭlēius, a, um,
I. the name of a Roman gens. Thus, C. Canuleius, a tribune of the people. Acc. to a law proposed by him (Canuleium plebiscitum, Cic. Rep. 2, 37, 63) A.U.C. 310, marriage between patricians and plebeians was allowed; cf. Liv. 4, 1, 1 sq.; Flor. 1, 25.
Origins
From canus (“hoary”) + -uleius.