LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

attribūtus

attribūtus (feminine attribūta, neuter attribūtum)
Classical[at.trɪˈbuː.tʊs]Ecclesiastical[at.triˈbuː.tus]

Meaning

  1. adjectiveascribed, attributed
  2. adjectiveassigned, allotted

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeattribūtusattribūtaattribūtum
genitiveattribūtīattribūtaeattribūtī
dativeattribūtōattribūtaeattribūtō
accusativeattribūtumattribūtamattribūtum
ablativeattribūtōattribūtāattribūtō
vocativeattribūteattribūtaattribūtum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeattribūtīattribūtaeattribūta
genitiveattribūtōrumattribūtārumattribūtōrum
dativeattribūtīsattribūtīsattribūtīs
accusativeattribūtōsattribūtāsattribūta
ablativeattribūtīsattribūtīsattribūtīs
vocativeattribūtīattribūtaeattribūta

attrĭbūtus (adt-), a, um, Part. and P. a. of attribuo.

Origins

Perfect passive participle of attribuō.

Quick answers

What does attribūtus mean in Latin?
attribūtus, a adjective, means “ascribed, attributed; assigned, allotted”.
How do you pronounce attribūtus?
In classical Latin, [at.trɪˈbuː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [at.triˈbuː.tus].