adjectivefirst/second-declension adjective
attribūtus
attribūtus (feminine attribūta, neuter attribūtum)
Classical[at.trɪˈbuː.tʊs]Ecclesiastical[at.triˈbuː.tus]
Meaning
- adjectiveascribed, attributed
- adjectiveassigned, allotted
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | attribūtus | attribūta | attribūtum |
| genitive | attribūtī | attribūtae | attribūtī |
| dative | attribūtō | attribūtae | attribūtō |
| accusative | attribūtum | attribūtam | attribūtum |
| ablative | attribūtō | attribūtā | attribūtō |
| vocative | attribūte | attribūta | attribūtum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | attribūtī | attribūtae | attribūta |
| genitive | attribūtōrum | attribūtārum | attribūtōrum |
| dative | attribūtīs | attribūtīs | attribūtīs |
| accusative | attribūtōs | attribūtās | attribūta |
| ablative | attribūtīs | attribūtīs | attribūtīs |
| vocative | attribūtī | attribūtae | attribūta |
attrĭbūtus (adt-), a, um, Part. and P. a. of attribuo.
Origins
Perfect passive participle of attribuō.