verbfirst conjugation
arbitrō
arbitrō (present infinitive arbitrāre, perfect active arbitrāvī, supine arbitrātum)
Classical[ˈar.bɪ.troː]Ecclesiastical[ˈar.bi.tro]
Meaning
- to judge
- to consider
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arbitrō | arbitrābam | arbitrābō | arbitrāvī | arbitrāveram | arbitrāverō arbitrārō |
| 2nd sg. | arbitrās | arbitrābās | arbitrābis | arbitrāvistī arbitrāstī | arbitrāverās arbitrārās | arbitrāveris |
| 3rd sg. | arbitrat | arbitrābat | arbitrābit | arbitrāvit | arbitrāverat arbitrārat | arbitrāverit arbitrārit |
| 1st pl. | arbitrāmus | arbitrābāmus | arbitrābimus | arbitrāvimus | arbitrāverāmus | arbitrāverimus arbitrārimus |
| 2nd pl. | arbitrātis | arbitrābātis | arbitrābitis | arbitrāvistis arbitrāstis | arbitrāverātis arbitrārātis | arbitrāveritis arbitrāritis |
| 3rd pl. | arbitrant | arbitrābant | arbitrābunt | arbitrāvērunt arbitrāvēre, arbitrārunt | arbitrāverant arbitrārant | arbitrāverint arbitrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | arbitrem | arbitrārem | arbitrāverim arbitrārim | arbitrāvissem arbitrāssem |
| 2nd sg. | arbitrēs | arbitrārēs | arbitrāverīs | arbitrāvissēs arbitrāssēs |
| 3rd sg. | arbitret | arbitrāret | arbitrāverit arbitrārit | arbitrāvisset arbitrāsset |
| 1st pl. | arbitrēmus | arbitrārēmus | arbitrāverīmus arbitrārīmus | arbitrāvissēmus arbitrāssēmus |
| 2nd pl. | arbitrētis | arbitrārētis | arbitrāverītis arbitrārītis | arbitrāvissētis arbitrāssētis |
| 3rd pl. | arbitrent | arbitrārent | arbitrāverint arbitrārint | arbitrāvissent arbitrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | arbitror | arbitrābar | arbitrābor |
| 2nd sg. | arbitrāris arbitrāre | arbitrābāris arbitrābāre | arbitrāberis arbitrābere |
| 3rd sg. | arbitrātur | arbitrābātur | arbitrābitur |
| 1st pl. | arbitrāmur | arbitrābāmur | arbitrābimur |
| 2nd pl. | arbitrāminī | arbitrābāminī | arbitrābiminī |
| 3rd pl. | arbitrantur | arbitrābantur | arbitrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | arbitrer | arbitrārer |
| 2nd sg. | arbitrēris arbitrēre | arbitrārēris arbitrārēre |
| 3rd sg. | arbitrētur | arbitrārētur |
| 1st pl. | arbitrēmur | arbitrārēmur |
| 2nd pl. | arbitrēminī | arbitrārēminī |
| 3rd pl. | arbitrentur | arbitrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | arbitrā | arbitrāre |
| pres. 2nd pl. | arbitrāte | arbitrāminī |
| fut. 2nd sg. | arbitrātō | arbitrātor |
| fut. 3rd sg. | arbitrātō | arbitrātor |
| fut. 2nd pl. | arbitrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | arbitrantō | arbitrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | arbitrāre | arbitrārī |
| perfect infinitive | arbitrāvisse arbitrāsse | arbitrātum esse |
| future infinitive | arbitrātūrum esse | arbitrātum īrī |
| present participle | arbitrāns | — |
| perfect participle | — | arbitrātus |
| future participle | arbitrātūrus | arbitrandus arbitranda, arbitrandā, arbitrandae, arbitrandam, arbitrandārum, arbitrandās, arbitrande, arbitrandīs, arbitrandōrum, arbitrandōs |
gerundarbitrandī, arbitrandō, arbitrandumsupinearbitrātum, arbitrātū
arbĭtro, āre, v. arbitror
I. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
arbitrō āvī, —, āre, collat. form of arbitror,
to consider, believe, suppose: deesse arbitrato ‘deorum.’—Pass: ut bellum confectum arbitraretur: teneri ab adversariis arbitrabantur (portūs), Cs.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin arbitrō From arbiter + -ō.
Descendants
- Catalanarbitrar