verbfirst conjugation
aggravō
aggravō (present infinitive aggravāre, perfect active aggravāvī, supine aggravātum)
Classical[ˈaɡ.ɡra.woː]Ecclesiastical[ˈaɡ.ɡra.vo]
Meaning
- to add to or increase the weight of, make heavier, weigh down
- figurativelyto make worse or more dangerous, aggravate
- figurativelyto oppress, burden, annoy
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | aggravō | aggravābam | aggravābō | aggravāvī | aggravāveram | aggravāverō aggravārō |
| 2nd sg. | aggravās | aggravābās | aggravābis | aggravāvistī aggravāstī | aggravāverās aggravārās | aggravāveris |
| 3rd sg. | aggravat | aggravābat | aggravābit | aggravāvit | aggravāverat aggravārat | aggravāverit aggravārit |
| 1st pl. | aggravāmus | aggravābāmus | aggravābimus | aggravāvimus | aggravāverāmus | aggravāverimus aggravārimus |
| 2nd pl. | aggravātis | aggravābātis | aggravābitis | aggravāvistis aggravāstis | aggravāverātis aggravārātis | aggravāveritis aggravāritis |
| 3rd pl. | aggravant | aggravābant | aggravābunt | aggravāvērunt aggravāvēre, aggravārunt | aggravāverant aggravārant | aggravāverint aggravārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | aggravem | aggravārem | aggravāverim aggravārim | aggravāvissem aggravāssem |
| 2nd sg. | aggravēs | aggravārēs | aggravāverīs | aggravāvissēs aggravāssēs |
| 3rd sg. | aggravet | aggravāret | aggravāverit aggravārit | aggravāvisset aggravāsset |
| 1st pl. | aggravēmus | aggravārēmus | aggravāverīmus aggravārīmus | aggravāvissēmus aggravāssēmus |
| 2nd pl. | aggravētis | aggravārētis | aggravāverītis aggravārītis | aggravāvissētis aggravāssētis |
| 3rd pl. | aggravent | aggravārent | aggravāverint aggravārint | aggravāvissent aggravāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | aggravor | aggravābar | aggravābor |
| 2nd sg. | aggravāris aggravāre | aggravābāris aggravābāre | aggravāberis aggravābere |
| 3rd sg. | aggravātur | aggravābātur | aggravābitur |
| 1st pl. | aggravāmur | aggravābāmur | aggravābimur |
| 2nd pl. | aggravāminī | aggravābāminī | aggravābiminī |
| 3rd pl. | aggravantur | aggravābantur | aggravābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | aggraver | aggravārer |
| 2nd sg. | aggravēris aggravēre | aggravārēris aggravārēre |
| 3rd sg. | aggravētur | aggravārētur |
| 1st pl. | aggravēmur | aggravārēmur |
| 2nd pl. | aggravēminī | aggravārēminī |
| 3rd pl. | aggraventur | aggravārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | aggravā | aggravāre |
| pres. 2nd pl. | aggravāte | aggravāminī |
| fut. 2nd sg. | aggravātō | aggravātor |
| fut. 3rd sg. | aggravātō | aggravātor |
| fut. 2nd pl. | aggravātōte | — |
| fut. 3rd pl. | aggravantō | aggravantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | aggravāre | aggravārī |
| perfect infinitive | aggravāvisse aggravāsse | aggravātum esse |
| future infinitive | aggravātūrum esse | aggravātum īrī |
| present participle | aggravāns | — |
| perfect participle | — | aggravātus aggravāta, aggravātā, aggravātae, aggravātam, aggravātārum, aggravātās, aggravātī, aggravātōrum, aggravātōs |
| future participle | aggravātūrus aggravātūra, aggravātūrā, aggravātūrae, aggravātūram, aggravātūrārum, aggravātūrās, aggravātūre, aggravātūrī, aggravātūrīs, aggravātūrō, aggravātūrōrum, aggravātūrōs, aggravātūrum | aggravandus aggravanda, aggravandā, aggravandae, aggravandam, aggravandārum, aggravandās, aggravande, aggravandīs, aggravandōrum, aggravandōs |
gerundaggravandī, aggravandō, aggravandumsupineaggravātum, aggravātū
ag-grăvo (adg-), āvi, ātum, 1, v. a. (first used in the Aug. per., and only in prose writers; perh. formed by Livy, who uses it very often),
I. to add to the weight of, to make heavier.
I. Lit.:
adgravatur pondus, Plin. 18, 12, 30, § 117: adgravavit jugum nostrum, Vulg. 3 Reg. 12, 10: compedem meum, ib. Thren. 3, 7.—II. Fig.
A. In gen., to make worse or more dangerous, to aggravate:
quo (bello) si adgravatae res essent, Liv. 4, 12: odor adgravans capita, Plin. 12, 17, 40, § 79: ictus, id. 28, 4, 7, § 37: vulnera, id. 28, 3, 6, § 31: dolorem, Curt. 8, 10: proelium, Vulg. 1 Par. 10, 3: quare aggravatis corda vestra? i. e. harden, ib. 1 Reg. 6, 6.—B. Esp., to oppress, to burden, annoy, incommode:
sine ope hostis, quae adgravaret, Liv. 44, 7 fin.: morbo adgravante (eum), Suet. Caes. 1: beneficia rationes nostras adgravatura, Sen. Ben. 4, 13: argumenta, quae per se nihil reum adgravare videantur, appear to be without weight, Quint. 5, 7, 18.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aggravō (ad-g-) —, ātus, āre,
to make heavy. — Fig., to embarrass further, increase in oppressiveness: res, L.: dolorem, Cu.: curam curā, Ph.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinaggravō
Proto-Indo-European *gʷreh₂- Proto-Indo-European *-us Proto-Indo-European *gʷréh₂us Proto-Italic *gʷraus Latin gravis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin gravō Latin aggravō From ad- + gravō (“weigh down; oppress”).
Descendants
- Englishaggravate
- Englishaggrieve
- Frenchaggraver
- Italianaggravare
- Portugueseagravar
- Spanishagravar