noun · masculinethird declension
vīsor
vīsor m (genitive vīsōris)
Classical[ˈwiː.sɔr]Ecclesiastical[ˈviː.s̬or]
Meaning
- rareone who sees, looks at, watches: a viewer, watcher
Quid enim, si ille fratris mei visor fama compertum habeat eum esse similem patris, potest insanus aut ineptus esse, si credit?
386 CE – 387 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, Contra academicos 2.7.19Injusti quidem dicunt, quia non est Deus, sed mentiuntur, quia quis, id est, aliquis dabit salutare, id est, salvationem aeternam Israel; facto ex Sion, id est, his qui adeo proficiunt in speculatione, ut tandem gaudeant visione. Nunc enim sumus Sion, id est, speculatores, tandem erimus Israel, id est, perventores et visores;[…]
672 CE – 735 CE, Beda Presbyter, De libro Psalmorum 6 - one who scouts, explores; one who performs reconnaissance; a scout
- Medieval Latinin pluralan eyewitness
Coordinate term: audītor (“earwitness”)
Ego Thiatbaldus humilis presbyter rogatus scripsi et subscripsi. Isti sunt visores et auditores: Signum Folchardi, Gerhardi, Wifel et Helmberti, […]
Chartularium Werthinense 7 - Medieval Latinan official appointed by a king who would look over the forests
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vīsor | vīsōrēs |
| genitive | vīsōris | vīsōrum |
| dative | vīsōrī | vīsōribus |
| accusative | vīsōrem | vīsōrēs |
| ablative | vīsōre | vīsōribus |
| vocative | vīsor | vīsōrēs |
Origins
From videō (“to see, look; watch, observe”) + -tor, from Proto-Italic *widēō (“to see”), from Proto-Indo-European *weyd- (“to see”).