noun · femininefirst declension
vinca
vinca f (genitive vincae)
Classical[ˈwɪŋ.ka]Ecclesiastical[ˈviŋ.ka]
Meaning
- Late Latinfeminineperiwinkle (any of several evergreen plants of the genus Vinca)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vinca | vincae |
| genitive | vincae | vincārum |
| dative | vincae | vincīs |
| accusative | vincam | vincās |
| ablative | vincā | vincīs |
| vocative | vinca | vincae |
Origins
Back-formation from pervinca.