noun · neutersecond declension
vīminētum
vīminētum n (genitive vīminētī)
Classical[wiː.mɪˈneː.tũː]Ecclesiastical[vi.miˈnɛː.tum]
Meaning
- a willow copse
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vīminētum | vīminēta |
| genitive | vīminētī | vīminētōrum |
| dative | vīminētō | vīminētīs |
| accusative | vīminētum | vīminēta |
| ablative | vīminētō | vīminētīs |
| vocative | vīminētum | vīminēta |
vīmĭnētum, i, n. id.,
I. a willowcopse, Varr. L. L. 5, § 51 Müll.
Origins
From vīmen (“twig", "shoot"; "osier”) + -ētum (“grove”).