LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

vīcīnus1

vīcīnus (feminine vīcīna, neuter vīcīnum, comparative vīcīnior, adverb vīcīnē)
Classical[wiːˈkiː.nʊs]Ecclesiastical[viˈt͡ʃiː.nus]
№ 940 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivepoeticnear, neighboring
  2. adjectivelike, similar, kindred

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī prope nōs habitat.
vīcīnus -ī m — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Vicinus · Finitimus · Confinis

Vicini (οἰκεῖοι) are neighbors, in reference to house and yard; whereas finitimi and confines, with reference to the boundaries of the land; finitimi, in a one-sided relationship, as the neighbors of others, who dwell near their boundaries, in a mere geographical sense; confines, in a mutual relationship, as opposite neighbors, who have boundaries in common, with the moral accessory notion of friendship associated with neighborhood. The finitimi are finibus diremti; whereas the confines are confinio conjuncti. (v. 181.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevīcīnusvīcīnavīcīnum
genitivevīcīnīvīcīnaevīcīnī
dativevīcīnōvīcīnaevīcīnō
accusativevīcīnumvīcīnamvīcīnum
ablativevīcīnōvīcīnāvīcīnō
vocativevīcīnevīcīnavīcīnum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevīcīnīvīcīnaevīcīna
genitivevīcīnōrumvīcīnārumvīcīnōrum
dativevīcīnīsvīcīnīsvīcīnīs
accusativevīcīnōsvīcīnāsvīcīna
ablativevīcīnīsvīcīnīsvīcīnīs
vocativevīcīnīvīcīnaevīcīna

vīcīnus, a, um, adj. vicus,
I. near, neighboring, in the neighborhood or vicinity.
I. Lit.
A. Adj. (mostly poet.; cf.: contiguus, finitimus): taberna, Hor. Ep. 1, 14, 24: silva, id. C. 3, 29, 39: oppidum, id. Epod. 5, 44: urbes, id. A. P. 66; Verg. G. 1, 510: sedes astris, id. A. 5, 759: caelo Olympum, Tib. 4, 1, 131: heu quam vicina est ultima terra mihi! Ov. Tr. 3, 4, 52: bellum, Liv. 1, 14, 6.—Poet.: jurgia, i.e. of neighbors, Hor. Ep. 2, 2, 171.—With gen.: ora vicina perusti aetheris, Luc. 9, 432.—Comp.: ni convexa foret (terra), parti vicinior esset, Ov. F. 6, 275.—
B. Substt.
1. vīcīnus, i, m., a neighbor (the predom. signif. of the word): Eutychus Tuus ... vicinus proximus, Plaut. Merc. 2, 4, 7; so, proximus, Cic. Cat. 2, 10, 21; Dig. 50, 15, 4: ceteri finitimi ac vicini, Cic. Sull. 20, 58: vel tribules vel vicinos meos, id. Rosc. Am. 16, 47: si te interioribus vicinis tuis anteponis, id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7: bonus sane vicinus, Hor. Ep. 2, 2, 132: vicine Palaemon, Verg. E. 3, 53.—
b. Transf., of time, a contemporary: Tertullianus vicinus eorum temporum, Hier. Script. Eccl. Luc.—
2. vīcīna, ae, f., a neighbor: ego huc transeo in proximum ad meam vicinam, Plaut. Cas. 2, 1, 2; 3, 3, 16; Ter. And. 1, 1, 78; id. Hec. 4, 4, 98; Quint. 5, 11, 28; Hor. C. 3, 19, 24.—With gen.: Fides in Capitolio vicina Jovis, Cic. Off. 3, 29, 104: anus vicina loci, Ov. F. 6, 399.—
3. vīcīnum, i, n., a neighboring place, the neighborhood, vicinity (mostly post-Aug.): stellae in vicino terrae, Plin. 2, 16, 13, § 68; so, in vicino, id. 6, 26, 30, § 122; Cels. 2, 6 fin.; Sen. Brev. Vit. 15, 3: ex (e) vicino, Col. 7, 2, 4; Plin. 23, 8, 75, § 145.—Plur.: amnis rigans vicina, Plin. 6, 18, 22, § 65; Ov. M. 1, 573.—With gen.: in Syriae vicina pervenire, Plin. 16, 32, 59, § 135.—
II. Trop., nearly resembling in quality or nature, like, similar, kindred, allied (class.): dialecticorum scientia vicina et finitima eloquentiae, Cic. Or. 32, 113: vicina praedictae, sed amplior virtus, Quint. 8, 3, 83: in his rebus, quibus nomina sua sunt, vicinis potius uti, id. 8, 6, 35: vicina virtutibus vitia, id. 8, 3, 7: quod est ὑποπτώσει vicinum, id. 9, 2, 58: odor croco vicinus est, Plin. 21, 9, 29, § 53; cf. id. 21, 18, 69, § 115: cui vicinum est, non negare quod obicitur, Quint. 6, 3, 81.—Comp.: ferrum molle plumboque vicinius, Plin. 34, 14, 41, § 143.—
b. Absol.: non ex eodem sed ex diverso vicinum accipitur, Quint. 9, 3, 68: multum ab amethysto distat hyacinthos, tamen e vicino descendens, Plin. 37, 9, 41, § 125 (al. ab vicino tamen colore descendens).—Hence, adv.: vīcīnē, in the neighborhood, near by (late Lat.): (fluvius) quantum crescit aquis, pisces vicinius offert, nearer by, Ven. Carm. 3, 12, 11: vicinissime frui, Aug. Doctr. Chr. 1, 33 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*weyḱ-
  2. Proto-Indo-European*weyḱós
  3. Proto-Italic*weikos
  4. Latinvīcīnus

Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin vīcīnus From vīcus (“town, street, quarter”) + -īnus (“pertaining to”). Compare typologically Lithuanian kaimynas (< kaimas).

noun · masculinesecond declension
vīcīnus2
vīcīnus m (genitive vīcīnī)
Classical[wiːˈkiː.nʊs]Ecclesiastical[viˈt͡ʃiː.nus]
№ 940 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. neighbour/neighbor
    Quae quidem etiam in Sabīnīs persequī soleō, convīviumque vīcīnōrum cotīdiē compleō, quod ad multam noctem quam maximē possumus variō sermōne prōdūcimus.Indeed, even in the Sabine [country] I am accustomed to follow [these practices], and I entertain gatherings of [my] neighbors daily, which we prolong with varied conversation until late at night, as much as possible.106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior de Senectute 14.46

Declension

declension
formsingularplural
nominativevīcīnusvīcīnī
genitivevīcīnīvīcīnōrum
dativevīcīnōvīcīnīs
accusativevīcīnumvīcīnōs
ablativevīcīnōvīcīnīs
vocativevīcīnevīcīnī

Origins

  1. Proto-Indo-European*weyḱ-
  2. Proto-Indo-European*weyḱós
  3. Proto-Italic*weikos
  4. Latinvīcīnus

Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin vīcīnus From vīcus (“town, street, quarter”) + -īnus (“pertaining to”). Compare typologically Lithuanian kaimynas (< kaimas).

Descendants
  • Sardinianbichinu
  • Sardinianvichinu
  • Sardinianbixinu
  • Sardinianbighinu
  • Sardinianvighinu
  • Late Latinvēcīnus

Quick answers

What does vīcīnus mean in Latin?
vīcīnus, a adjective, means “near, neighboring; like, similar, kindred”.
How do you pronounce vīcīnus?
In classical Latin, [wiːˈkiː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [viˈt͡ʃiː.nus].
Where does vīcīnus come from?
Proto-Indo-European *weyḱ- → Proto-Indo-European *weyḱós → Proto-Italic *weikos → Latin vīcīnus.