noun · femininethird declension
vibrātiō
vibrātiō f (genitive vibrātiōnis)
Classical[wɪˈbraː.ti.oː]Ecclesiastical[viˈbrat.t͡si.o]
Meaning
- A brandishing, vibration, agitation.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vibrātiō | vibrātiōnēs |
| genitive | vibrātiōnis | vibrātiōnum |
| dative | vibrātiōnī | vibrātiōnibus |
| accusative | vibrātiōnem | vibrātiōnēs |
| ablative | vibrātiōne | vibrātiōnibus |
| vocative | vibrātiō | vibrātiōnēs |
vī^brātĭo, ōnis, f. id.,
I. a brandishing, vibration: hastae, Fest. s. v. gradivus, p. 97: continuata tonitruum, Calp. ap. Vop. Carin. 8.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin vibrātiō From vibrō (“brandish, shake, agitate”) + -tiō.
Descendants
- Catalanvibració
- Englishvibration
- Frenchvibration
- GermanVibration
- Italianvibrazione
- Occitanvibracion
- Portuguesevibração
- Romanianvibrație
- Spanishvibración
- Galicianvibración