noun · masculinethird declension
versificātor
versificātor m (genitive versificātōris)
Classical[wɛr.sɪ.fɪˈkaː.tɔr]Ecclesiastical[ver.si.fiˈkaː.tor]
Meaning
- a versifier
- broadlya poet
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | versificātor | versificātōrēs |
| genitive | versificātōris | versificātōrum |
| dative | versificātōrī | versificātōribus |
| accusative | versificātōrem | versificātōrēs |
| ablative | versificātōre | versificātōribus |
| vocative | versificātor | versificātōrēs |
versĭfĭcātor, ōris, m. id..
I. Lit., a verse-maker, versifier (post-Aug.):
Cornelius Severus versificator quam poëta melior, Quint. 10, 1, 89.—II. Transf., a poet:
versificatores meliores quam duces, Just. 6, 9, 4.