LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

vernāculus

vernāculus (feminine vernācula, neuter vernāculum)
Classical[wɛrˈnaː.kʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[verˈnaː.ku.lus]

Meaning

  1. adjectivenative, domestic, indigenous, vernacular (originally of slaves)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevernāculusvernāculavernāculum
genitivevernāculīvernāculaevernāculī
dativevernāculōvernāculaevernāculō
accusativevernāculumvernāculamvernāculum
ablativevernāculōvernāculāvernāculō
vocativevernāculevernāculavernāculum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevernāculīvernāculaevernācula
genitivevernāculōrumvernāculārumvernāculōrum
dativevernāculīsvernāculīsvernāculīs
accusativevernāculōsvernāculāsvernācula
ablativevernāculīsvernāculīsvernāculīs
vocativevernāculīvernāculaevernācula

vernācŭlus, a, um, adj. verna.
I. (Acc. to verna, I.) Of or belonging to homeborn slaves.
A. Adj.: multitudo, the rabble of slaves, Tac. A. 1, 31; so, plebs, Tert. Apol. 35.—
B. Substt.: vernācŭli, ōrum, m. (acc. to verna, I.), buffoons, jesters (postAug. and rare), Mart. 10, 3, 1; Suet. Vit. 14.—
2. vernācŭla, ae, f., a female household slave (late Lat.), Mart. Cap. 8, § 804: filius quem susceperat ex vernaculā, Ambros. Abrah. 1, 7, 65.—
II. (Acc. to verna, II.) Native, domestic, indigenous, vernacular, i. e. Roman (the class. signif. of the word): aquatilium vocabula partim sunt vernacula partim peregrina, Varr. L. L. 5, § 77 Müll.: volucres, id. R. R. 3, 5, 7: equi, Plin. 37, 13, 77, § 202: vites (with peculiares), id. 14, 2, 4, § 24: putatio, id. 17, 23, 35, § 208: gallinae, Col. 8, 2, 5: pecus, id. 7, 3, 13: imago antiquae et vernaculae festivitatis, Cic. Fam. 9, 15, 2: sapor, inborn, innate, id. Brut. 46, 172: crimen domesticum ac vernaculum, invented by the accuser himself, Cic. Verr. 2, 3, 61, § 141; cf. consilium, Plaut. Poen. 4, 2, 105.—
B. Natural, common (late Lat.): paupertas olim philosophiae vernacula est, App. Mag. 18, p. 285, 13.

Origins

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Proto-Italic *-kelos Latin -culus Latin vernāculus From verna + -culus.

Descendants
  • Catalanvernacle
  • Englishvernacular
  • Frenchvernaculaire
  • Italianvernacolo
  • Portuguesevernáculo
  • Spanishvernáculo
  • Irishbéarlagairfrom English vernacular
  • Galicianvernáculo

Quick answers

What does vernāculus mean in Latin?
vernāculus, a adjective, means “native, domestic, indigenous, vernacular (originally of slaves)”.
How do you pronounce vernāculus?
In classical Latin, [wɛrˈnaː.kʊ.ɫʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [verˈnaː.ku.lus].