noun · masculinesecond declension
verēdārius
verēdārius m (genitive verēdāriī or verēdārī)
Classical[wɛ.reːˈdaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ve.reˈdaː.ri.us]
Meaning
- A post boy, courier.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | verēdārius | verēdāriī |
| genitive | verēdāriī verēdārī | verēdāriōrum |
| dative | verēdāriō | verēdāriīs |
| accusative | verēdārium | verēdāriōs |
| ablative | verēdāriō | verēdāriīs |
| vocative | verēdārie | verēdāriī |
vĕrēdārĭus, ii, m. veredus,
I. a postboy, courier (late Lat.), Sid. Ep. 5, 7 med.; Vulg. Esth. 8, 10; Firm. Math. 3, 13 fin.; Paul. Nol. Ep. 9.—Comically, of a priest eager for gossip, Hier. Ep. 22, 28.
Origins
From verēdus (“fast or light breed of horse; courier's horse”).
Descendants
- Spanishveredero
- Spanishveredario
- Jewish Palestinian Aramaicבולדראfrom Byzantine Greek βερηδάριος
- Jewish Palestinian Aramaicבלדראfrom Byzantine Greek βερηδάριος
- Classical Syriacܒܝܠܕܪܐfrom Byzantine Greek βερηδάριος
- Classical Syriacܒܠܝܕܪܐfrom Byzantine Greek βερηδάριος
- Classical Syriacܒܝܠܝܕܪܐfrom Byzantine Greek βερηδάριος
- Classical Syriacܒܪܝܕܪܐfrom Byzantine Greek βερηδάριος
- Classical Syriacܒܘܪܕܪܐfrom Byzantine Greek βερηδάριος
- Classical Syriacܒܪܘܕܪܐfrom Byzantine Greek βερηδάριος