proper noun · masculinesecond declension
Venutius
Venutius m sg (genitive Venutiī or Venutī)
Classical[wɛˈnʊ.ti.ʊs]Ecclesiastical[veˈnut.t͡si.us]
Meaning
- masculinesingularA king of the Brigantes and husband of Cartimandua
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Venutius | — |
| genitive | Venutiī Venutī | — |
| dative | Venutiō | — |
| accusative | Venutium | — |
| ablative | Venutiō | — |
| vocative | Venutī | — |