noun · masculinesecond declension
vargus
vargus m (genitive vargī)
Meaning
- masculineA bandit, scoundrel, vagrant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vargus | vargī |
| genitive | vargī | vargōrum |
| dative | vargō | vargīs |
| accusative | vargum | vargōs |
| ablative | vargō | vargīs |
| vocative | varge | vargī |
vargus, i, m. Gallic,
I. a vagabond, Eum. Pan. Const. 9, 3; Sid. Ep. 6, 4.
Origins
From Old English warg. See also wargus.