LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

vāniloquus

vāniloquus (feminine vāniloqua, neuter vāniloquum)
Classical[waːˈnɪ.ɫɔ.kʊs]Ecclesiastical[vaˈniː.lo.kʷus]

Meaning

  1. adjectivelying
  2. adjectiveboastful, bragging, vaunting

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevāniloquusvāniloquavāniloquum
genitivevāniloquīvāniloquaevāniloquī
dativevāniloquōvāniloquaevāniloquō
accusativevāniloquumvāniloquamvāniloquum
ablativevāniloquōvāniloquāvāniloquō
vocativevāniloquevāniloquavāniloquum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevāniloquīvāniloquaevāniloqua
genitivevāniloquōrumvāniloquārumvāniloquōrum
dativevāniloquīsvāniloquīsvāniloquīs
accusativevāniloquōsvāniloquāsvāniloqua
ablativevāniloquīsvāniloquīsvāniloquīs
vocativevāniloquīvāniloquaevāniloqua

vānĭlŏquus (-lŏcus), a, um, adj. vanus-loquor,
I. talking emplily or idly, gabbling, prating, i. e.,
I. Lying: quia vanilocu's, vapulabis, Plaut. Am. 1, 1, 223.— Ambros. Ep. 63, 7.—
II. Boastful, bragging, vaunting, Liv. 35, 48, 2: ore, Sil. 14, 280: genus, id. 8, 17.

Origins

From vānus + -loquus.

Quick answers

What does vāniloquus mean in Latin?
vāniloquus, a adjective, means “lying; boastful, bragging, vaunting”.
How do you pronounce vāniloquus?
In classical Latin, [waːˈnɪ.ɫɔ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vaˈniː.lo.kʷus].