noun · femininefirst declension
ūsia
ūsia f (genitive ūsiae)
Classical[ˈuː.si.a]Ecclesiastical[ˈuː.s̬i.a]
Meaning
- Late LatinMedieval Latinessence, substance
Ūsia autem substantia est, id est proprium, quae cēterīs subiacet; reliqua novem accidentia sunt.
Usia is substance, proper to the subject, which lies under the others; the remaining nine are accidents.Isidore of Seville, Etymologies 2.26.11
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ūsia | ūsiae |
| genitive | ūsiae | ūsiārum |
| dative | ūsiae | ūsiīs |
| accusative | ūsiam | ūsiās |
| ablative | ūsiā | ūsiīs |
| vocative | ūsia | ūsiae |
Origins
Learned borrowing from Ancient Greek οὐσῐ́ᾱ (ousĭ́ā, “that which is one's own, one's substance”).