noun · masculinesecond declension
ungulus
ungulus m (genitive ungulī)
Meaning
- masculineA finger ring in the Oscan language
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ungulus | ungulī |
| genitive | ungulī | ungulōrum |
| dative | ungulō | ungulīs |
| accusative | ungulum | ungulōs |
| ablative | ungulō | ungulīs |
| vocative | ungule | ungulī |
ungŭlus, i, m. Oscan; Sanscr. ankami, bend; Gr. ἀγκύλος, crooked; Lat. ancus, aduncus; cf. angulus,
I. a finger-ring, a ring (ante-class.):
ungulus Oscorum linguā anulus, Fest. p. 375 Müll.; cf.: (anulum) apud nos prisci ungulum vocabant, Plin. 33, 1, 4, § 10; Poët. ap. Fest. l. l.; so Pac. ib. (Trag. Fragm. v. 64, 215 Rib.).Origins
From Proto-Indo-European *h₂enk- (“to bend; bow; curve”). Cognate with Latin uncus (“hook”), Proto-Germanic *angijō (“ing”), Ancient Greek ἄγκος (ánkos, “a bend; hollow; mountain glen; dell; valley”), Sanskrit अङ्कस् (aṅkas, “a bend or curve”).