noun · masculinesecond declension
uncīnus
uncīnus m (genitive uncīnī)
Classical[ʊŋˈkiː.nʊs]Ecclesiastical[un̠ʲˈt͡ʃiː.nus]
Meaning
- hook, barb
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | uncīnus | uncīnī |
| genitive | uncīnī | uncīnōrum |
| dative | uncīnō | uncīnīs |
| accusative | uncīnum | uncīnōs |
| ablative | uncīnō | uncīnīs |
| vocative | uncīne | uncīnī |
uncīnus, i, m. 1. uncus,
I. a hook, barb (late Lat. for 1. uncus), App. M. 3, p. 135, 39; Pall. Mart. 10, 29; Vnlg. Exod. 28, 13. —As adj.:
hamus, barbed, Paul. Nol. Carm. 20, 270.Origins
Diminutive of uncus.
Ibero-Romance
- Portugueseancinho
- Portugueseencinho
- Portugueseincinho
- Portugueseinxinho
- Galiciananciño
- Galicianenciño
Italo-Romance
- Italianoncino
- Italianuncino
- Italianancino
- Corsicanoncinu
- Corsicanuncinu
- Corsicanancinu
Insular Romance
- Sardinianunchinu
- Sardinianuncinu
Borrowings
- Englishuncinus