proper noun · masculinesecond declension
Tyrtaeus
Tyrtaeus m sg (genitive Tyrtaeī)
Classical[tyrˈtae̯.ʊs]Ecclesiastical[tirˈtɛː.us]
Meaning
- masculinesingularTyrtaeus
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Tyrtaeus | — |
| genitive | Tyrtaeī | — |
| dative | Tyrtaeō | — |
| accusative | Tyrtaeum | — |
| ablative | Tyrtaeō | — |
| vocative | Tyrtaee | — |
Tyrtaeus, i, m., = Τυρταῖος,
I. an Athenian poet, who flourished about 680 B.C., Hor. A. P. 402; Just. 3, 5.
Origins
From Ancient Greek Τυρταῖος (Turtaîos).