adjectivefirst/second-declension adjective
Tripolitānus
Tripolitānus (feminine Tripolitāna, neuter Tripolitānum)
Classical[trɪ.pɔ.lɪˈtaː.nʊs]Ecclesiastical[tri.po.liˈtaː.nus]
Meaning
- adjectiveTripolitan (of, from or relating to Tripolis, now Tripoli)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Tripolitānus | Tripolitāna | Tripolitānum |
| genitive | Tripolitānī | Tripolitānae | Tripolitānī |
| dative | Tripolitānō | Tripolitānae | Tripolitānō |
| accusative | Tripolitānum | Tripolitānam | Tripolitānum |
| ablative | Tripolitānō | Tripolitānā | Tripolitānō |
| vocative | Tripolitāne | Tripolitāna | Tripolitānum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Tripolitānī | Tripolitānae | Tripolitāna |
| genitive | Tripolitānōrum | Tripolitānārum | Tripolitānōrum |
| dative | Tripolitānīs | Tripolitānīs | Tripolitānīs |
| accusative | Tripolitānōs | Tripolitānās | Tripolitāna |
| ablative | Tripolitānīs | Tripolitānīs | Tripolitānīs |
| vocative | Tripolitānī | Tripolitānae | Tripolitāna |
Origins
Proto-Indo-European *-tósder. Ancient Greek -της (-tēs)der. Ancient Greek -ῑ́της (-ī́tēs)der. Latin -īt(ēs) Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin -itānus Latin Tripolitānus From Tripolis + -itānus.
Descendants
- Catalantripolità
- EnglishTripolitan
- Frenchtripolitain
- FrenchTripolitain
- Italiantripolitano
- Portuguesetripolitano
- Spanishtripolitano