adjectivethird-declension two-termination adjective
trifōrmis
trifōrmis (neuter trifōrme)
Classical[trɪˈfoːr.mɪs]Ecclesiastical[triˈfɔr.mis]
Meaning
- two terminationhaving three forms, shapes, or natures; threefold, triple, triform
Latīnē defined in Latin in our graded readers
trium fōrmārumtriformis -e — in Metamorphoses I, ch. 14
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | trifōrmis | trifōrmis | trifōrme |
| genitive | trifōrmis | trifōrmis | trifōrmis |
| dative | trifōrmī | trifōrmī | trifōrmī |
| accusative | trifōrmem | trifōrmem | trifōrme |
| ablative | trifōrmī | trifōrmī | trifōrmī |
| vocative | trifōrmis | trifōrmis | trifōrme |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | trifōrmēs | trifōrmēs | trifōrmia |
| genitive | trifōrmium | trifōrmium | trifōrmium |
| dative | trifōrmibus | trifōrmibus | trifōrmibus |
| accusative | trifōrmīs trifōrmēs | trifōrmīs trifōrmēs | trifōrmia |
| ablative | trifōrmibus | trifōrmibus | trifōrmibus |
| vocative | trifōrmēs | trifōrmēs | trifōrmia |
trĭformis, e, adj. ter - forma,
I. having three forms, shapes, or natures; threefold, triple, triform (poet.):
Chimaera, Hor. C. 1, 27, 23: canis, i. e. Cerberus, Sen. Herc. Oet. 1202: Geryon, id. Agam. 841: diva, i. e. Diana, who was also Luna and Hecate, Hor. C. 3, 22, 4; called also triformis dea, Ov. M. 7, 94: mundus, because composed of air, earth, and water, id. ib. 15, 859.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
trifōrmis e, adj.
ter+forma, in three forms, in three shapes, threefold, triple, triform : Chimaera, H.: Diva, i. e. Diana , H.: mundus, i. e. of three elements , O.
Origins
- Proto-Indo-European*tréyes
- Proto-Italic*trejes
- Proto-Italic*trēs
- Latintrifōrmis
Latin fōrma Latin -fōrmis Latin trifōrmis From trēs (“three”) + -fōrmis (“having the form of”).
Descendants
- Englishtriform
- Spanishtriforme