adjectivefirst/second-declension adjective
Tridentīnus
Tridentīnus (feminine Tridentīna, neuter Tridentīnum)
Classical[trɪ.dɛnˈtiː.nʊs]Ecclesiastical[tri.denˈtiː.nus]
Meaning
- adjectiveTridentine; of or pertaining to Trento
Concilium Tridentīnum
the Council of Trent
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Tridentīnus | Tridentīna | Tridentīnum |
| genitive | Tridentīnī | Tridentīnae | Tridentīnī |
| dative | Tridentīnō | Tridentīnae | Tridentīnō |
| accusative | Tridentīnum | Tridentīnam | Tridentīnum |
| ablative | Tridentīnō | Tridentīnā | Tridentīnō |
| vocative | Tridentīne | Tridentīna | Tridentīnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Tridentīnī | Tridentīnae | Tridentīna |
| genitive | Tridentīnōrum | Tridentīnārum | Tridentīnōrum |
| dative | Tridentīnīs | Tridentīnīs | Tridentīnīs |
| accusative | Tridentīnōs | Tridentīnās | Tridentīna |
| ablative | Tridentīnīs | Tridentīnīs | Tridentīnīs |
| vocative | Tridentīnī | Tridentīnae | Tridentīna |
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin Tridentīnus From Tridentum + -īnus.