noun · neutersecond declension
triangulum
triangulum n (genitive triangulī)
Classical[triˈaŋ.ɡʊ.ɫũː]Ecclesiastical[triˈaŋ.ɡu.lum]
Meaning
- neutertriangle
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | triangulum | triangula |
| genitive | triangulī | triangulōrum |
| dative | triangulō | triangulīs |
| accusative | triangulum | triangula triangulōs |
| ablative | triangulō | triangulīs |
| vocative | triangulum triangule | triangula |
Origins
- Proto-Indo-European*tréyes
- Proto-Italic*trejes
- Proto-Italic*trēs
- Latintriangulum
Proto-Indo-European *h₂eng- Proto-Indo-European *h₂engulos Proto-Italic *angulos Latin angulus Latin triangulus Latin triangulum From triangulus (“three-cornered, triangular”).
Descendants
- Catalantriangle
- Frenchtriangle
- Italiantriangolo
- Occitantriangle
- Portuguesetriângulo
- Romaniantriunghi
- Spanishtriángulo
- Aragonesetrianglo
- Asturiantriángulu
- Corsicantriangulu