noun · masculinethird declension
tornātor
tornātor m (genitive tornātōris, feminine tornātrīx)
Classical[tɔrˈnaː.tɔr]Ecclesiastical[torˈnaː.tor]
Meaning
- Late LatinMedieval Latinturner
Si vero a Venere defluens minuta lumine ad Mercurium feratur, vitia impuritates valitudinesque decernit, actus vero varios multiplicesque faciet: aut oratores aut tornatores aut plastas aut sculptores faciet pigmentarios aut coloris repertores aut farmacopolas aut popinarios facit et qui alienarum voluptatum et delectationum curam sollicitudinemque sustineant.
c. 334 CE – 337 CE, Julius Firmicus Maternus, Matheseos Libri VIII Liber IV.Cap XIII.2
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tornātor | tornātōrēs torneātōrēs |
| genitive | tornātōris torneātōris | tornātōrum torneātōrum |
| dative | tornātōrī torneātōrī | tornātōribus torneātōribus |
| accusative | tornātōrem torneātōrem | tornātōrēs torneātōrēs |
| ablative | tornātōre torneātōre | tornātōribus torneātōribus |
| vocative | tornātor | tornātōrēs torneātōrēs |
tornātor, ōris, m. id.,
I. a turner, Firm. Math. 4, 7 fin.
Origins
tornāre + -tor.
Descendants
- ItalianTornatore