verbfirst conjugation
titulō
titulō (present infinitive titulāre, perfect active titulāvī, supine titulātum)
Classical[ˈtɪ.tʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈtiː.tu.lo]
Meaning
- Late Latinto give a title to; call; name; entitle
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | titulō | titulābam | titulābō | titulāvī | titulāveram | titulāverō |
| 2nd sg. | titulās | titulābās | titulābis | titulāvistī | titulāverās | titulāveris |
| 3rd sg. | titulat | titulābat | titulābit | titulāvit | titulāverat | titulāverit |
| 1st pl. | titulāmus | titulābāmus | titulābimus | titulāvimus | titulāverāmus | titulāverimus |
| 2nd pl. | titulātis | titulābātis | titulābitis | titulāvistis | titulāverātis | titulāveritis |
| 3rd pl. | titulant | titulābant | titulābunt | titulāvērunt titulāvēre | titulāverant | titulāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | titulem | titulārem | titulāverim | titulāvissem |
| 2nd sg. | titulēs | titulārēs | titulāverīs | titulāvissēs |
| 3rd sg. | titulet | titulāret | titulāverit | titulāvisset |
| 1st pl. | titulēmus | titulārēmus | titulāverīmus | titulāvissēmus |
| 2nd pl. | titulētis | titulārētis | titulāverītis | titulāvissētis |
| 3rd pl. | titulent | titulārent | titulāverint | titulāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | titulor | titulābar | titulābor |
| 2nd sg. | titulāris titulāre | titulābāris titulābāre | titulāberis titulābere |
| 3rd sg. | titulātur | titulābātur | titulābitur |
| 1st pl. | titulāmur | titulābāmur | titulābimur |
| 2nd pl. | titulāminī | titulābāminī | titulābiminī |
| 3rd pl. | titulantur | titulābantur | titulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | tituler | titulārer |
| 2nd sg. | titulēris titulēre | titulārēris titulārēre |
| 3rd sg. | titulētur | titulārētur |
| 1st pl. | titulēmur | titulārēmur |
| 2nd pl. | titulēminī | titulārēminī |
| 3rd pl. | titulentur | titulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | titulā | titulāre |
| pres. 2nd pl. | titulāte | titulāminī |
| fut. 2nd sg. | titulātō | titulātor |
| fut. 3rd sg. | titulātō | titulātor |
| fut. 2nd pl. | titulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | titulantō | titulantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | titulāre | titulārī |
| perfect infinitive | titulāvisse | titulātum esse |
| future infinitive | titulātūrum esse | titulātum īrī |
| present participle | titulāns | — |
| perfect participle | — | titulātus |
| future participle | titulātūrus | titulandus |
gerundtitulandī, titulandō, titulandumsupinetitulātum, titulātū
tĭtŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. titulus,
I. to give a title to, to call, name, entitle (postclass.):
magos quoque Samaritanorum appellatione titulavit, Tert. adv. Jud. 9 med.; id. Anim. 13; Carm. Judic. Dom. 2; Mart. Cap. 1, § 41.Origins
From titulus.
Descendants
- Catalantitllar
- Catalantitular
- Englishtitle
- Italiantitolare
- Portuguesetitular
- Spanishtildar
- Spanishtitular
- Romanshtedlar