LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

titulō

titulō (present infinitive titulāre, perfect active titulāvī, supine titulātum)
Classical[ˈtɪ.tʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈtiː.tu.lo]

Meaning

  1. Late Latinto give a title to; call; name; entitle

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.titulōtitulābamtitulābōtitulāvītitulāveramtitulāverō
2nd sg.titulāstitulābāstitulābistitulāvistītitulāverāstitulāveris
3rd sg.titulattitulābattitulābittitulāvittitulāverattitulāverit
1st pl.titulāmustitulābāmustitulābimustitulāvimustitulāverāmustitulāverimus
2nd pl.titulātistitulābātistitulābitistitulāvististitulāverātistitulāveritis
3rd pl.titulanttitulābanttitulābunttitulāvērunt
titulāvēre
titulāveranttitulāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.titulemtitulāremtitulāverimtitulāvissem
2nd sg.titulēstitulārēstitulāverīstitulāvissēs
3rd sg.titulettitulārettitulāverittitulāvisset
1st pl.titulēmustitulārēmustitulāverīmustitulāvissēmus
2nd pl.titulētistitulārētistitulāverītistitulāvissētis
3rd pl.titulenttitulārenttitulāverinttitulāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.titulortitulābartitulābor
2nd sg.titulāris
titulāre
titulābāris
titulābāre
titulāberis
titulābere
3rd sg.titulāturtitulābāturtitulābitur
1st pl.titulāmurtitulābāmurtitulābimur
2nd pl.titulāminītitulābāminītitulābiminī
3rd pl.titulanturtitulābanturtitulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.titulertitulārer
2nd sg.titulēris
titulēre
titulārēris
titulārēre
3rd sg.titulēturtitulārētur
1st pl.titulēmurtitulārēmur
2nd pl.titulēminītitulārēminī
3rd pl.titulenturtitulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.titulātitulāre
pres. 2nd pl.titulātetitulāminī
fut. 2nd sg.titulātōtitulātor
fut. 3rd sg.titulātōtitulātor
fut. 2nd pl.titulātōte—
fut. 3rd pl.titulantōtitulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetitulāretitulārī
perfect infinitivetitulāvissetitulātum esse
future infinitivetitulātūrum essetitulātum īrī
present participletitulāns—
perfect participle—titulātus
future participletitulātūrustitulandus
gerundtitulandī, titulandō, titulandumsupinetitulātum, titulātū

tĭtŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. titulus,
I. to give a title to, to call, name, entitle (postclass.): magos quoque Samaritanorum appellatione titulavit, Tert. adv. Jud. 9 med.; id. Anim. 13; Carm. Judic. Dom. 2; Mart. Cap. 1, § 41.

Origins

From titulus.

Descendants
  • Catalantitllar
  • Catalantitular
  • Englishtitle
  • Italiantitolare
  • Portuguesetitular
  • Spanishtildar
  • Spanishtitular
  • Romanshtedlar

Quick answers

What does titulō mean in Latin?
titulō, a verb, means “to give a title to; call; name”.
What are the principal parts of titulō?
titulō, titulāre, titulāvī, titulātum (first conjugation).
How do you pronounce titulō?
In classical Latin, [ˈtɪ.tʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtiː.tu.lo].