noun · neutersecond declension
tītānium
tītānium n (genitive tītāniī)
Classical[tiːˈtaː.ni.ũː]Ecclesiastical[tiˈtaː.ni.um]
Meaning
- New Latintitanium
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tītānium | tītānia |
| genitive | tītāniī | tītāniōrum |
| dative | tītāniō | tītāniīs |
| accusative | tītānium | tītānia |
| ablative | tītāniō | tītāniīs |
| vocative | tītānium | tītānia |
Origins
Coined in 1791 by chemist Martin Heinrich Klaproth, derived from Tītān (“Titan”) + -ium (chemical element suffix).