noun · masculinesecond declension
syndicus
syndicus m (genitive syndicī)
Classical[ˈsyn.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈsin.di.kus]
Meaning
- masculineA representative of a corporation; syndic.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | syndicus | syndicī |
| genitive | syndicī | syndicōrum |
| dative | syndicō | syndicīs |
| accusative | syndicum | syndicōs |
| ablative | syndicō | syndicīs |
| vocative | syndice | syndicī |
syndĭcus, i, m., = σύνδικος,
I. a representative of a corporation, a syndic, Dig. 3, 4, 1, § 1; 50, 4, 1; 50, 4, 18, § 13.
Origins
Borrowed from Ancient Greek σῠ́νδῐκος (sŭ́ndĭkos, “advocate”).
Elsewhere
- Catalansíndic
- Frenchsyndic
- Englishsyndicfrom French syndic
- Romaniansindicfrom French syndic
- GermanSyndikus
- GermanSyndicus
- Italiansindaco
- Portuguesesíndico
- Spanishsíndico
- Asturianséndigu
Old Francoprovençal
- Franco-Provençalsýndico