noun · neutersecond declension
suspendium
suspendium n (genitive suspendiī or suspendī)
Classical[sʊsˈpɛn.di.ũː]Ecclesiastical[susˈpɛn.di.um]
Meaning
- in pluralneutersometimesthe hanging of oneself
Tun illam ducas? Hercle me suspendio
c. 180 BCE, Plautus, Casina 1negotium dedisse liberto ut illi aniculae non ille quidem vim adferret[…]sed collum digitulis duobus oblideret, resticula cingeret, ut illa perisse suspendio putaretur.
54 BCE, Cicero, Pro Aemilio Scauro 10
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mors per laqueumsuspendium -ī (n) — in Aeneis, ch. 23
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | suspendium | suspendia |
| genitive | suspendiī suspendī | suspendiōrum |
| dative | suspendiō | suspendiīs |
| accusative | suspendium | suspendia |
| ablative | suspendiō | suspendiīs |
| vocative | suspendium | suspendia |
suspendĭum, ii, n. suspendo,
I. a hanging of one's self, a hanging (class.), Plaut. Cas. 1, 23:
utinam me Divi adaxint ad suspendium, id. Aul. 1, 1, 11: injuriae remedium morte ac suspendio quaerere, Cic. Verr. 2, 3, 56, § 129: suspendio vitam finire, Suet. Aug. 65: suspendio interemptus, Plin. 28, 1, 2, § 71 et saep.—Plur.: praebuit illa arbor misero suspendia collo, Ov. Am. 1, 12, 17: proscriptiones miserorumque suspendia, Amm. 19, 11, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suspendium ī, n
subs (see sub)+PAND-, a hanging, hanging oneself : perire suspendio: Praebuit illa arbor misero suspendia collo, O.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin suspendium From suspendō + -ium.