noun · masculinesecond declension
sultanus
sultanus m (genitive sultanī)
Meaning
- Medieval LatinNew Latinmasculinesultan
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sultanus | sultanī |
| genitive | sultanī | sultanōrum |
| dative | sultanō | sultanīs |
| accusative | sultanum | sultanōs |
| ablative | sultanō | sultanīs |
| vocative | sultane | sultanī |
Origins
Borrowing from Arabic سُلْطَان (sulṭān). Attested from the 12th century in the form soldanus as a title of Saladin.