LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

sultānātus

sultānātus m (genitive sultānātūs)
Classical[sʊɫ.taːˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[sul.taˈnaː.tus]

Meaning

  1. Medieval LatinNew Latinsultanate
    quem numen caeleste Sultanatus dignitatem mereri perspexeratwhom the heavenly power had discerned to merit the dignity of the Sultanate1591, Johannes Leunclavius, Historiae Musulmanae Turcorum, de monumentis ipsorum exscriptae, libri XVIII, column 572:

Declension

declension
formsingularplural
nominativesultānātussultānātūs
genitivesultānātūssultānātuum
dativesultānātuīsultānātibus
accusativesultānātumsultānātūs
ablativesultānātūsultānātibus
vocativesultānātussultānātūs

Origins

Arabic سُلْطَان (sulṭān)bor. Latin sultānus Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin sultānātus From sultānus + -ātus.

Descendants
  • Catalansoldanat
  • Catalansultanat
  • Englishsultanate
  • Frenchsultanat
  • GermanSultanat
  • Italiansultanato
  • Portuguesesultanato
  • Portuguesesultanado
  • Romaniansultanat
  • Spanishsultanato

Quick answers

What does sultānātus mean in Latin?
sultānātus, a noun, means “sultanate”.
What is the genitive of sultānātus?
The genitive singular is sultānātūs. sultānātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce sultānātus?
In classical Latin, [sʊɫ.taːˈnaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [sul.taˈnaː.tus].