noun · masculinefourth declension
sultānātus
sultānātus m (genitive sultānātūs)
Classical[sʊɫ.taːˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[sul.taˈnaː.tus]
Meaning
- Medieval LatinNew Latinsultanate
quem numen caeleste Sultanatus dignitatem mereri perspexerat
whom the heavenly power had discerned to merit the dignity of the Sultanate1591, Johannes Leunclavius, Historiae Musulmanae Turcorum, de monumentis ipsorum exscriptae, libri XVIII, column 572:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sultānātus | sultānātūs |
| genitive | sultānātūs | sultānātuum |
| dative | sultānātuī | sultānātibus |
| accusative | sultānātum | sultānātūs |
| ablative | sultānātū | sultānātibus |
| vocative | sultānātus | sultānātūs |
Origins
Arabic سُلْطَان (sulṭān)bor. Latin sultānus Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin sultānātus From sultānus + -ātus.
Descendants
- Catalansoldanat
- Catalansultanat
- Englishsultanate
- Frenchsultanat
- GermanSultanat
- Italiansultanato
- Portuguesesultanato
- Portuguesesultanado
- Romaniansultanat
- Spanishsultanato