noun · neuterthird declension
suffīmen
suffīmen n (genitive suffīminis)
Classical[sʊfˈfiː.mɛn]Ecclesiastical[sufˈfiː.men]
Meaning
- incense, fumigation
ī, pete virgineā, populus, suffīmen ab ārā [...]
8 CE, Ovidius, Fasti 4.731
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | suffīmen | suffīmina |
| genitive | suffīminis | suffīminum |
| dative | suffīminī | suffīminibus |
| accusative | suffīmen | suffīmina |
| ablative | suffīmine | suffīminibus |
| vocative | suffīmen | suffīmina |
suffīmen, ĭnis, n. suffio,
I. fumigation, incense (poet. for suffimentum), Ov. F. 4, 731 sq.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suffīmen inis, n
suffio, fumigation, incense , O.
Origins
From suffiō (“to fumigate”) + -men.