LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

succumbō

succumbō (present infinitive succumbere, perfect active succubuī, supine succubitum)
Classical[sʊkˈkʊm.boː]Ecclesiastical[sukˈkum.bo]

Meaning

  1. to sink, fall, lie or break down
  2. to collapse, to succumb
  3. to concede defeat
  4. to surrender, to yield, to succumb
    Magnō animō et ērēctō est, nec umquam succumbet inimīcīs, nē fortūnae quidem.He preserves a great and lofty spirit, and will never succumb to his enemies, nor even to fortune.46 BCE, Cicero, Pro rege Deiotaro 36
  5. to submit

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.succumbōsuccumbēbamsuccumbamsuccubuīsuccubueramsuccubuerō
2nd sg.succumbissuccumbēbāssuccumbēssuccubuistīsuccubuerāssuccubueris
3rd sg.succumbitsuccumbēbatsuccumbetsuccubuitsuccubueratsuccubuerit
1st pl.succumbimussuccumbēbāmussuccumbēmussuccubuimussuccubuerāmussuccubuerimus
2nd pl.succumbitissuccumbēbātissuccumbētissuccubuistissuccubuerātissuccubueritis
3rd pl.succumbuntsuccumbēbantsuccumbentsuccubuērunt
succubuēre
succubuerantsuccubuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.succumbamsuccumberemsuccubuerimsuccubuissem
2nd sg.succumbāssuccumberēssuccubuerīssuccubuissēs
3rd sg.succumbatsuccumberetsuccubueritsuccubuisset
1st pl.succumbāmussuccumberēmussuccubuerīmussuccubuissēmus
2nd pl.succumbātissuccumberētissuccubuerītissuccubuissētis
3rd pl.succumbantsuccumberentsuccubuerintsuccubuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.succumborsuccumbēbarsuccumbar
2nd sg.succumberis
succumbere
succumbēbāris
succumbēbāre
succumbēris
succumbēre
3rd sg.succumbitursuccumbēbātursuccumbētur
1st pl.succumbimursuccumbēbāmursuccumbēmur
2nd pl.succumbiminīsuccumbēbāminīsuccumbēminī
3rd pl.succumbuntursuccumbēbantursuccumbentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.succumbarsuccumberer
2nd sg.succumbāris
succumbāre
succumberēris
succumberēre
3rd sg.succumbātursuccumberētur
1st pl.succumbāmursuccumberēmur
2nd pl.succumbāminīsuccumberēminī
3rd pl.succumbantursuccumberentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.succumbesuccumbere
pres. 2nd pl.succumbitesuccumbiminī
fut. 2nd sg.succumbitōsuccumbitor
fut. 3rd sg.succumbitōsuccumbitor
fut. 2nd pl.succumbitōte—
fut. 3rd pl.succumbuntōsuccumbuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuccumberesuccumbī
perfect infinitivesuccubuissesuccubitum esse
future infinitivesuccubitūrum essesuccubitum īrī
present participlesuccumbēns—
perfect participle—succubitus
succubita, succubitā, succubitae, succubitam, succubitārum, succubitās, succubite, succubitī, succubitīs, succubitō, succubitōrum, succubitōs
future participlesuccubitūrus
succubitūra, succubitūrā, succubitūrae, succubitūram, succubitūrārum, succubitūrās, succubitūre, succubitūrī, succubitūrīs, succubitūrō, succubitūrōrum, succubitūrōs, succubitūrum
succumbendus
succumbundus, succumbenda, succumbendā, succumbendae, succumbendam, succumbendārum, succumbendās, succumbende, succumbendīs, succumbendōrum, succumbendōs
gerundsuccumbendī, succumbendō, succumbendumsupinesuccubitum, succubitū

suc-cumbo (subc-), cŭbŭi, cŭbĭtum, 3, v. n.,
I. to lay or put one's self under any thing; to fall down, lie, or sink down.
I. Lit. (rare; not in Cic.; cf. subsido).
A. In gen.: ancipiti succumbens victima ferro, Cat. 64, 370: vidit Cyllenius omnes Succubuisse oculos, had sunk in sleep, i. e. had closed, Ov. M. 1, 714: (Augustus) Nolae succubuit, took to his bed, Suet. Aug. 98 fin.: non succumbentibus causis operis, Plin. 36, 15, 24, § 106; Arn. 6, 16 Hildebr.—
B. In partic.
1. Of a woman, to lie down to a man, to cohabit with him (cf. substerno): alicui, Varr. R. R. 2, 10, 9; Cat. 111, 3; Ov. F. 2, 810; Petr. 126; Inscr. Grut. 502, 1; Mart. 13, 64, 1; 14, 201.—
2. With dat., of a woman, to be a rival to: alumnae Tethyos, Hyg. Fab. 177; id. Astr. 2, 1.—
II. Trop., to yield, be overcome; to submit, surrender, succumb (the predom. and class. signif.; cf.: cedo, me summitto).
(a). With dat. (so most freq.): philosopho succubuit orator, Cic. de Or. 3, 32, 129: qui Cannensi ruinae non succubuissent, Liv. 23, 25: arrogantiae divitum, Cic. Rep. 1, 32, 48: cur succumbis cedisque fortunae? id. Tusc. 3, 17, 36; id. Sull. 25, 71; cf.: nulli neque homini neque perturbationi animi nec fortunae, id. Off. 1, 20, 66: magno animo et erecto est, nec umquam succumbet inimicis, ne fortunae quidem, id. Deiot. 13, 36: mihi, Nep. Eum. 11, 5: labori, Caes. B. G, 7, 86: oneri, Liv. 6, 32: doloribus, Cic. Fin. 1, 15, 49: senectuti, id. Sen. 11, 37: crimini, id. Planc. 33, 82: magis, Ov. Tr. 4, 10, 103; Sil. 14, 609: culpae, Verg. A. 4, 19; Ov. M. 7, 749: tempori, to yield, Liv. 3, 59, 5: pugnae, id. 22, 54: precibus, Ov. H. 3, 91: voluntati alicujus, App. M. 9, p. 228, 9.—
(b). Absol.: non esse viri debilitari dolore, frangi, succumbere, Cic. Fin. 2, 29, 95: huic (socero) subvenire volt succumbenti jam et oppresso, id. Agr. 2, 26, 69: succubuit famae victa puella metu, Ov. F. 2, 810: hac ille perculsus plagā non succubuit, Nep. Eum. 5, 1: succumbe, virtus, Sen. Herc. Fur. 1315: labefacta mens succubuit, id. Troad. 950; App. M. 5, p. 161, 33. —*
(g). With inf.: nec ipsam perpeti succubuisset, Arn. 1, 38.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuccumbō

Latin sub- Proto-Indo-European *ḱewb-der. Proto-Italic *kumbō Latin *cumbō Latin succumbō From sub- + *cumbō (“lie down”).

Descendants
  • Catalansucumbir
  • Frenchsuccomberfrom Old French succomber
  • Englishsuccumbfrom Old French succomber
  • Portuguesesucumbir
  • Spanishsucumbir
  • Italiansoccombere
  • Dalmatiansuccunbar
  • Galiciansucumbir
  • Piedmontesesocombe

Quick answers

What does succumbō mean in Latin?
succumbō, a verb, means “to sink, fall, lie or break down; to collapse, to succumb; to concede defeat”.
What are the principal parts of succumbō?
succumbō, succumbere, succubuī, succubitum (third conjugation).
How do you pronounce succumbō?
In classical Latin, [sʊkˈkʊm.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sukˈkum.bo].
Where does succumbō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin succumbō.