noun · femininethird declension
succlamātiō
succlamātiō f (genitive succlamātiōnis)
Classical[sʊk.kɫaˈmaː.ti.oː]Ecclesiastical[suk.klaˈmat.t͡si.o]
Meaning
- a crying out, acclamation, shout in response
- Medieval Latina summons
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | succlamātiō | succlamātiōnēs |
| genitive | succlamātiōnis | succlamātiōnum |
| dative | succlamātiōnī | succlamātiōnibus |
| accusative | succlamātiōnem | succlamātiōnēs |
| ablative | succlamātiōne | succlamātiōnibus |
| vocative | succlamātiō | succlamātiōnēs |
succlāmātĭo, ōnis, f. succlamo,
I. a calling or crying out, a shouting, acclamation after any thing (rare; perh. not anteAug.); only plur.:
ultro territuri succlamationibus, Liv. 28, 26, 12; 40, 36, 4; 42, 28, 2; Suet. Ner. 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(succlāmātiō, ōnis) f
succlamo, a calling out, shout, outcry .—Only plur: ultro territ<*>ri succlamationibus, L.: succlamationibus significa<*>e, quid sentiant, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin succlamātiō From succlamō + -tiō.