noun · femininethird declension
struīx
struīx f (genitive struīcis)
Classical[ˈstru.ɪks]Ecclesiastical[ˈstruː.iks]
Meaning
- a heap, pile
ita est adulescens ipsus; escae maxumae cerealis cenas dat, ita mensas exstruit, tantas struices concinnat patinarias:
c. 200 BCE, Plautus, Menaechmi 102
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | struīx | struīcēs |
| genitive | struīcis | struīcum |
| dative | struīcī | struīcibus |
| accusative | struīcem | struīcēs |
| ablative | struīce | struīcibus |
| vocative | struīx | struīcēs |
struix, ĭcis, f. struo,
I. a heap, pile of things put together (ante- and post-class. for the class. strues).
I. Lit.:
struices antiqui dicebant exstructiones omnium rerum, Fest. p. 310 Müll.: tantas struices concinnat patinarias, Plaut. Men. 1, 1, 26: et Livius: per struices saxeas lapsu accidit, Livius ap. Fest. l. l.: lignorum struicibus incensis, Arn. 7, 222: caementiciae, Sol. 28. —* II. Trop.: struix malorum, Naev. ap. Serv. Verg. A. 4, 267 (Trag. Rel. v. 64 Rib.).
Origins
From struō (“pile up”).