LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

spuō

spuō (present infinitive spuere, perfect active spuī, supine spūtum)
Classical[ˈspu.oː]Ecclesiastical[ˈspuː.o]

Meaning

  1. to spit, spew

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.spuōspuēbamspuamspuīspueramspuerō
2nd sg.spuisspuēbāsspuēsspuistīspuerāsspueris
3rd sg.spuitspuēbatspuetspuitspueratspuerit
1st pl.spuimusspuēbāmusspuēmusspuimusspuerāmusspuerimus
2nd pl.spuitisspuēbātisspuētisspuistisspuerātisspueritis
3rd pl.spuuntspuēbantspuentspuērunt
spuēre
spuerantspuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.spuamspueremspuerimspuissem
2nd sg.spuāsspuerēsspuerīsspuissēs
3rd sg.spuatspueretspueritspuisset
1st pl.spuāmusspuerēmusspuerīmusspuissēmus
2nd pl.spuātisspuerētisspuerītisspuissētis
3rd pl.spuantspuerentspuerintspuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.spuorspuēbarspuar
2nd sg.spueris
spuere
spuēbāris
spuēbāre
spuēris
spuēre
3rd sg.spuiturspuēbāturspuētur
1st pl.spuimurspuēbāmurspuēmur
2nd pl.spuiminīspuēbāminīspuēminī
3rd pl.spuunturspuēbanturspuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.spuarspuerer
2nd sg.spuāris
spuāre
spuerēris
spuerēre
3rd sg.spuāturspuerētur
1st pl.spuāmurspuerēmur
2nd pl.spuāminīspuerēminī
3rd pl.spuanturspuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.spuespuere
pres. 2nd pl.spuitespuiminī
fut. 2nd sg.spuitōspuitor
fut. 3rd sg.spuitōspuitor
fut. 2nd pl.spuitōte—
fut. 3rd pl.spuuntōspuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivespuerespuī
perfect infinitivespuissespūtum esse
future infinitivespūtūrum essespūtum īrī
present participlespuēns—
perfect participle—spūtus
spūta, spūtā, spūtae, spūtam, spūtārum, spūtās, spūte, spūtī, spūtīs, spūtō, spūtōrum, spūtōs
future participlespūtūrus
spūtūra, spūtūrā, spūtūrae, spūtūram, spūtūrārum, spūtūrās, spūtūre, spūtūrī, spūtūrīs, spūtūrō, spūtūrōrum, spūtūrōs, spūtūrum
spuendus
spuenda, spuendā, spuendae, spuendam, spuendārum, spuendās, spuende, spuendīs, spuendōrum, spuendōs
gerundspuendī, spuendō, spuendumsupinespūtum, spūtū

spŭo, ui, ūtum, 3, v. n. and a.
I. [Sanscr. shtiv.; Gr. πτύω; Germ. speien; Engl. spit], to spit, to spit out, spew (very rare; not in Cic.).
I. Neutr.: Antoniam Drusi non spuisse percelebre est, Sol. 1, § 74: ex toto spuere desisse, Cels. 2, 8, § 77: in faciem alicujus, Vulg. Num. 12, 14.—Esp., as a charm against fascination, etc. (cf. conspuo, I. fin.): veniam a deis petimus spuendo in sinum, Plin. 28, 4, 7, § 35; cf.: qui sputatur morbus, Plaut. Capt. 3, 4, 18 sqq. Brix ad loc.; Schol. Juv. 7, 112 Mayor ad loc.—
II. Act.: sicco terram (i. e. pulverem) spuit ore viator Aridus, Verg. G. 4, 97.—Hence, spūtum, i, n. (acc. to II.).
A. Lit., spit, spittle; sing., Cels. 2, 8 med.; Plin. 28, 4, 7, § 38; plur., Lucr. 6, 1188; Prop. 4 (5), 5, 66; Mart. 2, 26, 2; Petr. 131, 4; Sen. Const. 1, 3.—
B. Transf., of a light, thin plate, Mart. 8, 33, 11.

Origins

From Proto-Italic *spujō, from Proto-Indo-European *stpuH-ie- (“to spit, spew”), *(s)ptyēw-. Akin to Ancient Greek πτύω (ptúō), Albanian pështyj, Old English spīwan (whence modern English spew), Old Armenian թուք (tʻukʻ), Old Church Slavonic пльвати (plĭvati), Sanskrit ष्ठीवति (ṣṭhīvati).

Descendants
  • Portugueseespuir

Quick answers

What does spuō mean in Latin?
spuō, a verb, means “to spit, spew”.
What are the principal parts of spuō?
spuō, spuere, spuī, spūtum (third conjugation).
How do you pronounce spuō?
In classical Latin, [ˈspu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈspuː.o].