noun · masculinefourth declension
sortītus1
sortītus m (genitive sortītūs)
Classical[sɔrˈtiː.tʊs]Ecclesiastical[sorˈtiː.tus]
Meaning
- lottery (drawing of lots)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sortītus | sortītūs |
| genitive | sortītūs | sortītuum |
| dative | sortītuī | sortītibus |
| accusative | sortītum | sortītūs |
| ablative | sortītū sortītō | sortītibus |
| vocative | sortītus | sortītūs |
sortītus, a, um, Part. of sortior.
sortītus, ūs, m. sortior.
I. Lit., a casting or drawing of lots (rare for the class. sortitio):
specula in sortitu'st mihi, Plaut. Cas. 2, 4, 27: si pluribus de rebus uno sortitu retulisti, Cic. Dom. 19, 50; plur.: quae sortitus non pertulit ullos, i. e. for whom no lots were cast, Verg. A. 3, 323.—II. Transf. *
A. Concr., a lot:
jam sortitus versarat ahenā Casside, Stat. Th. 6, 389.—* B. (Like sors, II. C.) Lot, fate, destiny, Stat. Th. 12, 557.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sortītus
P. of sortior.
(sortītus, ūs) m
sortior, a casting of lots, drawing : consul sortitu ad bellum profectus: quae sortitūs non pertulit ullos, i. e. for whom no lots were cast , V.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin sortītus From sortior + -tus.