LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

sortītus1

sortītus m (genitive sortītūs)
Classical[sɔrˈtiː.tʊs]Ecclesiastical[sorˈtiː.tus]

Meaning

  1. lottery (drawing of lots)

Declension

declension
formsingularplural
nominativesortītussortītūs
genitivesortītūssortītuum
dativesortītuīsortītibus
accusativesortītumsortītūs
ablativesortītū
sortītō
sortītibus
vocativesortītussortītūs

sortītus, a, um, Part. of sortior.
sortītus, ūs, m. sortior.
I. Lit., a casting or drawing of lots (rare for the class. sortitio): specula in sortitu'st mihi, Plaut. Cas. 2, 4, 27: si pluribus de rebus uno sortitu retulisti, Cic. Dom. 19, 50; plur.: quae sortitus non pertulit ullos, i. e. for whom no lots were cast, Verg. A. 3, 323.—
II. Transf. *
A. Concr., a lot: jam sortitus versarat ahenā Casside, Stat. Th. 6, 389.—*
B. (Like sors, II. C.) Lot, fate, destiny, Stat. Th. 12, 557.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin sortītus From sortior + -tus.

verbfirst/second-declension adjective
sortītus2
sortītus (feminine sortīta, neuter sortītum, adverb sortītō)
Classical[sɔrˈtiː.tʊs]Ecclesiastical[sorˈtiː.tus]

Meaning

  1. adjectiveparticiplehaving drawn lots

Origins

Perfect active participle of sortior.

Quick answers

What does sortītus mean in Latin?
sortītus, a noun, means “lottery (drawing of lots)”.
What is the genitive of sortītus?
The genitive singular is sortītūs. sortītus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce sortītus?
In classical Latin, [sɔrˈtiː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [sorˈtiː.tus].