LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

simplicō

simplicō (present infinitive simplicāre, perfect active simplicāvī, supine simplicātum)
Classical[ˈsɪm.plɪ.koː]Ecclesiastical[ˈsim.pli.ko]

Meaning

  1. transitiveto make single or simple
    ut radicem non simplicet sed repercussa respergat4th c./5th c. AD, Palladius, Opus agriculturae 2.15.15

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.simplicōsimplicābamsimplicābōsimplicāvīsimplicāveramsimplicāverō
2nd sg.simplicāssimplicābāssimplicābissimplicāvistīsimplicāverāssimplicāveris
3rd sg.simplicatsimplicābatsimplicābitsimplicāvitsimplicāveratsimplicāverit
1st pl.simplicāmussimplicābāmussimplicābimussimplicāvimussimplicāverāmussimplicāverimus
2nd pl.simplicātissimplicābātissimplicābitissimplicāvistissimplicāverātissimplicāveritis
3rd pl.simplicantsimplicābantsimplicābuntsimplicāvērunt
simplicāvēre
simplicāverantsimplicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.simplicemsimplicāremsimplicāverimsimplicāvissem
2nd sg.simplicēssimplicārēssimplicāverīssimplicāvissēs
3rd sg.simplicetsimplicāretsimplicāveritsimplicāvisset
1st pl.simplicēmussimplicārēmussimplicāverīmussimplicāvissēmus
2nd pl.simplicētissimplicārētissimplicāverītissimplicāvissētis
3rd pl.simplicentsimplicārentsimplicāverintsimplicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.simplicorsimplicābarsimplicābor
2nd sg.simplicāris
simplicāre
simplicābāris
simplicābāre
simplicāberis
simplicābere
3rd sg.simplicātursimplicābātursimplicābitur
1st pl.simplicāmursimplicābāmursimplicābimur
2nd pl.simplicāminīsimplicābāminīsimplicābiminī
3rd pl.simplicantursimplicābantursimplicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.simplicersimplicārer
2nd sg.simplicēris
simplicēre
simplicārēris
simplicārēre
3rd sg.simplicētursimplicārētur
1st pl.simplicēmursimplicārēmur
2nd pl.simplicēminīsimplicārēminī
3rd pl.simplicentursimplicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.simplicāsimplicāre
pres. 2nd pl.simplicātesimplicāminī
fut. 2nd sg.simplicātōsimplicātor
fut. 3rd sg.simplicātōsimplicātor
fut. 2nd pl.simplicātōte—
fut. 3rd pl.simplicantōsimplicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesimplicāresimplicārī
perfect infinitivesimplicāvissesimplicātum esse
future infinitivesimplicātūrum essesimplicātum īrī
present participlesimplicāns—
perfect participle—simplicātus
simplicāta, simplicātā, simplicātae, simplicātam, simplicātārum, simplicātās, simplicātī, simplicātōrum, simplicātōs
future participlesimplicātūrus
simplicātūra, simplicātūrā, simplicātūrae, simplicātūram, simplicātūrārum, simplicātūrās, simplicātūre, simplicātūrī, simplicātūrīs, simplicātūrō, simplicātūrōrum, simplicātūrōs, simplicātūrum
simplicandus
gerundsimplicandī, simplicandō, simplicandumsupinesimplicātum, simplicātū

simplĭco, āre, v. a. simplex,
I. to make single or simple: radicem, to strike a single root, Pall. Jan. 15, 15.

Origins

From simplex, ~plicis + -ō.

Quick answers

What does simplicō mean in Latin?
simplicō, a verb, means “to make single or simple”.
What are the principal parts of simplicō?
simplicō, simplicāre, simplicāvī, simplicātum (first conjugation).
How do you pronounce simplicō?
In classical Latin, [ˈsɪm.plɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsim.pli.ko].