verbfirst conjugation
simplicō
simplicō (present infinitive simplicāre, perfect active simplicāvī, supine simplicātum)
Classical[ˈsɪm.plɪ.koː]Ecclesiastical[ˈsim.pli.ko]
Meaning
- transitiveto make single or simple
ut radicem non simplicet sed repercussa respergat
4th c./5th c. AD, Palladius, Opus agriculturae 2.15.15
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | simplicō | simplicābam | simplicābō | simplicāvī | simplicāveram | simplicāverō |
| 2nd sg. | simplicās | simplicābās | simplicābis | simplicāvistī | simplicāverās | simplicāveris |
| 3rd sg. | simplicat | simplicābat | simplicābit | simplicāvit | simplicāverat | simplicāverit |
| 1st pl. | simplicāmus | simplicābāmus | simplicābimus | simplicāvimus | simplicāverāmus | simplicāverimus |
| 2nd pl. | simplicātis | simplicābātis | simplicābitis | simplicāvistis | simplicāverātis | simplicāveritis |
| 3rd pl. | simplicant | simplicābant | simplicābunt | simplicāvērunt simplicāvēre | simplicāverant | simplicāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | simplicem | simplicārem | simplicāverim | simplicāvissem |
| 2nd sg. | simplicēs | simplicārēs | simplicāverīs | simplicāvissēs |
| 3rd sg. | simplicet | simplicāret | simplicāverit | simplicāvisset |
| 1st pl. | simplicēmus | simplicārēmus | simplicāverīmus | simplicāvissēmus |
| 2nd pl. | simplicētis | simplicārētis | simplicāverītis | simplicāvissētis |
| 3rd pl. | simplicent | simplicārent | simplicāverint | simplicāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | simplicor | simplicābar | simplicābor |
| 2nd sg. | simplicāris simplicāre | simplicābāris simplicābāre | simplicāberis simplicābere |
| 3rd sg. | simplicātur | simplicābātur | simplicābitur |
| 1st pl. | simplicāmur | simplicābāmur | simplicābimur |
| 2nd pl. | simplicāminī | simplicābāminī | simplicābiminī |
| 3rd pl. | simplicantur | simplicābantur | simplicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | simplicer | simplicārer |
| 2nd sg. | simplicēris simplicēre | simplicārēris simplicārēre |
| 3rd sg. | simplicētur | simplicārētur |
| 1st pl. | simplicēmur | simplicārēmur |
| 2nd pl. | simplicēminī | simplicārēminī |
| 3rd pl. | simplicentur | simplicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | simplicā | simplicāre |
| pres. 2nd pl. | simplicāte | simplicāminī |
| fut. 2nd sg. | simplicātō | simplicātor |
| fut. 3rd sg. | simplicātō | simplicātor |
| fut. 2nd pl. | simplicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | simplicantō | simplicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | simplicāre | simplicārī |
| perfect infinitive | simplicāvisse | simplicātum esse |
| future infinitive | simplicātūrum esse | simplicātum īrī |
| present participle | simplicāns | — |
| perfect participle | — | simplicātus simplicāta, simplicātā, simplicātae, simplicātam, simplicātārum, simplicātās, simplicātī, simplicātōrum, simplicātōs |
| future participle | simplicātūrus simplicātūra, simplicātūrā, simplicātūrae, simplicātūram, simplicātūrārum, simplicātūrās, simplicātūre, simplicātūrī, simplicātūrīs, simplicātūrō, simplicātūrōrum, simplicātūrōs, simplicātūrum | simplicandus |
gerundsimplicandī, simplicandō, simplicandumsupinesimplicātum, simplicātū
simplĭco, āre, v. a. simplex,
I. to make single or simple:
radicem, to strike a single root, Pall. Jan. 15, 15.Origins
From simplex, ~plicis + -ō.