adverb
simpliciter
simpliciter (comparative simplicius, superlative simplicissimē)
Classical[sɪmˈplɪ.kɪ.tɛr]Ecclesiastical[simˈpliː.t͡ʃi.ter]
Meaning
- simply, plainly, straightforwardly, directly, utterly
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sine dolō, candidēsimpliciter — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 17
simplĭcĭter, adv., v. simplex
I. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
simpliciter adv. with comp. and sup.
simplex, simply, plainly, without complication, straightforwardly, naturally, directly : (verborum) ratio simpliciter videnda est (opp. coniuncte), i. e. of themselves : loqui: frondes Simpliciter positae, O.: simplicius et antiquius permutatione mercium uti, Ta.: simplicissime loqui, Ta.: simpliciter ad amicitiam petendam venire, for nothing else than , L.: quidam ludere eum simpliciter aiebant, merely , L. — Plainly, openly, frankly, artlessly, ingenuously, candidly : simpliciter et candide, Enn. ap. C.: scribere, Cu.: simplicius agere, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*sem-
- Latinsimpliciter
Proto-Indo-European *sm̥-der. Latin sem- Proto-Indo-European *pel-der.? Latin -plex Latin simplex Proto-Indo-European *-teros? Latin -ter Latin simpliciter From simplex (“simple, plain”) + -ter.