proper noun · masculinesecond declension
Sīlānus1
Sīlānus m sg (genitive Sīlānī)
Classical[siːˈɫaː.nʊs]Ecclesiastical[siˈlaː.nus]
Meaning
- Marcus Junius Silanus, praetor 212 BC
- Decimus Junius Silanus (translator of Mago)
- Marcus Junius Silanus, consul 109 BC
- Decimus Junius Silanus, consul in 63 BC.
- Marcus Junius Silanus, legate of Julius Caesar, consul 25 BC.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Sīlānus | — |
| genitive | Sīlānī | — |
| dative | Sīlānō | — |
| accusative | Sīlānum | — |
| ablative | Sīlānō | — |
| vocative | Sīlāne | — |
Sīlānus, i, m.,
I. a Roman surname in the Julian gens, Liv. 23, 15; 25, 2.
a. D. Junius Silanus, Cic. Fin. 1, 7, 24; id. Off. 2, 16, 57; id. Cat. 4, 4, 7; Sall. C. 50, 4; 51, 16. —
b. M. Silanus, Cic. Brut. 35, 135; id. Fan 10, 30. 1.—Hence, Sīlānĭānus, a, um, adj., of or named from one Silanus:
senatusconsultum, Dig. 29, 5, 1, §§ 7 and 21.Sīlānus, v. Sila
I. fin.