LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neuter

seraph

seraph n or m (genitive seraph)
Classical[ˈsɛ.rapʰ]Ecclesiastical[ˈsɛː.raf]

Meaning

  1. in pluralmasculineneuterseraph
    Seraphim stabant iuxta eum; sex alae uni et sex alae alteri: duabus velabat faciem suam et duabus velabat pedes suos et duabus volabat.Nova Vulgata, Isaiah 6:2&6
    & superior angelus inferioris ordinis, est inferior inferiori angelo superioris ordinis: & summus seraph est inferior Deo in infinitum.and a higher angel of a lower order is inferior to a lower angel of a higher order; and the highest seraph is infinitely inferior to God.c. 1300, Richard of Middleton, Clarissimi theologi magistri Ricardi de Media Villa, published 1591:

Declension

declension
formsingularplural
nominativeseraphseraphīm
seraphīn, serapheim, seraphein
genitiveseraphseraphīm
seraphīn, serapheim, seraphein
dativeseraphseraphīm
seraphīn, serapheim, seraphein
accusativeseraphseraphīm
seraphīn, serapheim, seraphein
ablativeseraphseraphīm
seraphīn, serapheim, seraphein
vocativeseraphseraphīm
seraphīn, serapheim, seraphein

Origins

From Koine Greek σερᾱ́φ (serā́ph), back-formed from σερᾱφείμ (serāpheím) by analogy with Biblical Hebrew שְׂרָפִים (śərāp̄îm), the plural form of שָׂרָף (śārāp̄, “burning one”); perhaps related to the root שרף (“to burn”).

Quick answers

What does seraph mean in Latin?
seraph, a noun, means “seraph”.
What is the genitive of seraph?
The genitive singular is seraph. seraph is neuter.
How do you pronounce seraph?
In classical Latin, [ˈsɛ.rapʰ]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsɛː.raf].