noun · femininefirst declension
sera
sera f (genitive serae)
Classical[ˈsɛ.ra]Ecclesiastical[ˈsɛː.ra]
Meaning
- femininea bar or bolt for fastening doors
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ferrum vel lignum, quō iānua intus clauditursera -ae (f) — in Metamorphoses I, ch. 16
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sera | serae |
| genitive | serae | serārum |
| dative | serae | serīs |
| accusative | seram | serās |
| ablative | serā | serīs |
| vocative | sera | serae |
sĕra, ae, f. 2. sero,
I. a bar for fastening doors (not fixed to the door, but put on and taken off): sera, μοχλὸς θύρας, Gloss. (mostly poet.; not in Cic.; cf.:
claustrum, obex): quā (serā) remotā fores panduntur, Varr. L. L. 7, § 108 Müll.: jam contigerat portam, Saturnia cujus Dempserat oppositas insidiosa seras, Ov. F. 1, 266: sera suā sponte delapsa cecidit, remissaeque subito fores admiserunt intrantem, Petr. 16, 2: seris transversis ita clathrare (vacerras), ne, etc., Col. 9, 1, 4.—Sing., Plaut. Pers. 4, 4, 23: clauditur et durā janua fulta serā, Tib. 1, 2, 6; 1, 8, 76: obducere seram, Prop. 4 (5), 5, 48. ponere seram, Ov. A. A. 2, 636; id. M. 14, 710: demere seram, id. F. 1, 280: excutere poste seram, id. Am. 1, 6, 24: carmine vincitur sera, id. ib. 2, 1, 28; Juv. 6, 347.— Plur., Ov. M. 8, 630; Sen. Ep. 90, 8; Petr. 16, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sera ae, f
1 SER-, a bar, cross-bar, bolt : Mille domos clausere serae, O.: obde seras, O.: demere seram, O.: carmine victa sera est, O.
sēra adv.
plur n. of serus, late : sera comans Narcissus, late in flowering , V.
Origins
From serō (“to bind”) + -a. Compare perhaps similar instument nouns such as serra and traha.
Descendants
- Italiansaracinesca
- Dalmatiansaira
- Galicianserra