noun · femininethird declension
sēparātiō
sēparātiō f (genitive sēparātiōnis)
Meaning
- severing, separation
- division
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sēparātiō | sēparātiōnēs |
| genitive | sēparātiōnis | sēparātiōnum |
| dative | sēparātiōnī | sēparātiōnibus |
| accusative | sēparātiōnem | sēparātiōnēs |
| ablative | sēparātiōne | sēparātiōnibus |
| vocative | sēparātiō | sēparātiōnēs |
sēpărātĭo, ōnis, f. id.,
I. a sundering, severing, separation (rare, but good prose):
sui facti ab illā definitione separatio, Cic. Inv. 2, 18, 55: distributione partium ac separatione, id. de Or. 3, 33, 132: congregatio criminum accusantem adjuvat, separatio defendentem, Quint. 7, 1, 31: nominum idem significantium (opp. congregare, and corresp. to disjunctio), id. 9, 3, 45: animi et corporis in morte, Gell. 2, 8, 7: tamquam eā separatione ad caedem destinarentur, Tac. H. 4, 46.—II. Esp., rhet. t. t. division, separation, when a word is inserted between two like words (as duc, age, duc, etc.), Jul. Ruf. de Schem. Lex. § 11.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sēparātiō ōnis, f
separo, a sundering, severing, separation : partium.—Fig., a discrimination, distinction : sui facti ab illā definitione.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin sēparātiō From sēparō + -tiō.
Descendants
- Catalanseparació
- Englishseparation
- Frenchséparation
- Italianseparazione
- Portugueseseparação
- Romanianseparație
- Spanishseparación
- Indonesianseparasifrom Dutch separatie
- Old Frenchsevraison
- Russianсепарация