noun · masculinethird declension
senior1
senior m (genitive seniōris)
Classical[ˈsɛ.ni.ɔr]Ecclesiastical[ˈsɛː.ni.or]
Meaning
- Medieval Latinmasculinea lord, sir
- Medieval Latinmasculinean abbot
- Medieval Latinmasculinea husband
- masculineold person, old man, older person, older man
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vir aetāte prōvectus, māiorsenior -ōris (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 13, 14, 19
vir aetāte prōvectussenior -ōris (m) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 12, 17
senis comparātīvussenior -ōris — in Aeneis, ch. 13
elder
senior -ōris (m) — in De Bello Gallico II
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | senior | seniōrēs |
| genitive | seniōris | seniōrum |
| dative | seniōrī | seniōribus |
| accusative | seniōrem | seniōrēs |
| ablative | seniōre | seniōribus |
| vocative | senior | seniōrēs |
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
senior ōris,
comp. of senex.
Origins
Comparative of senex. Compare Old Irish siniu, Vedic Sanskrit सन्यस् (sányas).
Elsewhere
- Catalansenyor
- Italiansignore
- Frenchseigneurfrom Old French seignor
- Englishseigneurfrom Old French seignor
- Frenchsieurfrom Old French sire
- Frenchsirefrom Old French sire
- Frenchmonsieurfrom Old French sire
- Englishsirefrom Old French sire
- Englishsirfrom Old French sire
- Englishsaarfrom Old French sire
Borrowings
- Englishsenior
- Frenchsenior
- Portuguesesénior
- Portuguesesênior
- Romaniansenior
- Spanishsenior
- Indonesianseniorfrom Dutch senior
- Polishsenior