noun · masculinethird declension
sectātor
sectātor m (genitive sectātōris, feminine sectātrīx)
Classical[sɛkˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[sekˈtaː.tor]
Meaning
- follower, attendant, adherent
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sectātor | sectātōrēs |
| genitive | sectātōris | sectātōrum |
| dative | sectātōrī | sectātōribus |
| accusative | sectātōrem | sectātōrēs |
| ablative | sectātōre | sectātōribus |
| vocative | sectātor | sectātōrēs |
sectātor, ōris, m. id.,
I. a follower, attendant, adherent; in the plur., a train, retinue, suite (syn. assectator).
I. In gen. (rare but class.): at sectabantur multi. Quid opus est sectatoribus? (of the train accompanying a candidate) Cic. Mur. 34, 71 (shortly afterwards, assectatio and assectari); cf.:
lex Fabia, quae est de numero sectatorum, id. ib. 34, 71: num Gabinii comes vel sectator? id. Rab. Post. 8, 21: puerorum rixantium, Sen. Brev. Vit. 12, 2; cf.: sectator domi, comes in publico, Tac. A. 4, 68: habet (Thrasea) sectatores vel potius satellites, id. ib. 16, 22: multis sectatorum dilapsis, id. ib. 5, 10 fin.: sectator quaestoris, id. ib. 11, 21.—II. In partic.
1. A follower, adherent of a leader or sect (only post-Aug.):
hic non tam discipulos quam sectatores aliquot habuit, Suet. Gram. 24; cf. Tac. Or. 34: cohors sectatorum Aristotelis, Gell. 13, 5, 2: eloquentiae aut philosophiae sectatores, id. 19, 5, 1; cf. id. 2, 2, 2. —2. One who practises, a follower (late Lat.):
bonorum operum, Vulg. Tit. 2, 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sectātor ōris, m
2 sector, a follower, attendant, adherent : Gabinii: quid opus est sectatoribus? an escort : lex de numero sectatorum, i. e. the number of a candidate's train in canvassing . iudiciorum, Ta.: domi, a familiar visilor , Ta.