LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

sauciō

sauciō (present infinitive sauciāre, perfect active sauciāvī, supine sauciātum)
Classical[ˈsau̯.ki.oː]Ecclesiastical[ˈsaːu̯.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to wound or hurt; gash or stab
  2. to prune or trim

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sauciōsauciābamsauciābōsauciāvīsauciāveramsauciāverō
sauciārō
2nd sg.sauciāssauciābāssauciābissauciāvistī
sauciāstī
sauciāverās
sauciārās
sauciāveris
3rd sg.sauciatsauciābatsauciābitsauciāvitsauciāverat
sauciārat
sauciāverit
sauciārit
1st pl.sauciāmussauciābāmussauciābimussauciāvimussauciāverāmussauciāverimus
sauciārimus
2nd pl.sauciātissauciābātissauciābitissauciāvistis
sauciāstis
sauciāverātis
sauciārātis
sauciāveritis
sauciāritis
3rd pl.sauciantsauciābantsauciābuntsauciāvērunt
sauciāvēre, sauciārunt
sauciāverant
sauciārant
sauciāverint
sauciārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sauciemsauciāremsauciāverim
sauciārim
sauciāvissem
sauciāssem
2nd sg.sauciēssauciārēssauciāverīssauciāvissēs
sauciāssēs
3rd sg.saucietsauciāretsauciāverit
sauciārit
sauciāvisset
sauciāsset
1st pl.sauciēmussauciārēmussauciāverīmus
sauciārīmus
sauciāvissēmus
sauciāssēmus
2nd pl.sauciētissauciārētissauciāverītis
sauciārītis
sauciāvissētis
sauciāssētis
3rd pl.saucientsauciārentsauciāverint
sauciārint
sauciāvissent
sauciāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sauciorsauciābarsauciābor
2nd sg.sauciāris
sauciāre
sauciābāris
sauciābāre
sauciāberis
sauciābere
3rd sg.sauciātursauciābātursauciābitur
1st pl.sauciāmursauciābāmursauciābimur
2nd pl.sauciāminīsauciābāminīsauciābiminī
3rd pl.sauciantursauciābantursauciābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sauciersauciārer
2nd sg.sauciēris
sauciēre
sauciārēris
sauciārēre
3rd sg.sauciētursauciārētur
1st pl.sauciēmursauciārēmur
2nd pl.sauciēminīsauciārēminī
3rd pl.saucientursauciārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sauciāsauciāre
pres. 2nd pl.sauciātesauciāminī
fut. 2nd sg.sauciātōsauciātor
fut. 3rd sg.sauciātōsauciātor
fut. 2nd pl.sauciātōte—
fut. 3rd pl.sauciantōsauciantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesauciāresauciārī
perfect infinitivesauciāvisse
sauciāsse
sauciātum esse
future infinitivesauciātūrum essesauciātum īrī
present participlesauciāns—
perfect participle—sauciātus
sauciāta, sauciātā, sauciātae, sauciātam, sauciātārum, sauciātās, sauciātī, sauciātōrum, sauciātōs
future participlesauciātūrus
sauciātūra, sauciātūrā, sauciātūrae, sauciātūram, sauciātūrārum, sauciātūrās, sauciātūre, sauciātūrī, sauciātūrīs, sauciātūrō, sauciātūrōrum, sauciātūrōs, sauciātūrum
sauciandus
saucianda, sauciandā, sauciandae, sauciandam, sauciandārum, sauciandās, sauciande, sauciandīs, sauciandōrum, sauciandōs
gerundsauciandī, sauciandō, sauciandumsupinesauciātum, sauciātū

saucĭo, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to wound, hurt.
I. Lit. (class. but rare; not in Cæs.; syn.: vulnero, laedo): Rubrius in turbā sauciatur, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67; id. Vatin. 5, 13: ut ictu tragulae sauciaretur, Sall. Fragm. ap. Non. 398, 8 (Hist. 2, 19 Dietsch): aliquem virgis, Plaut. Rud. 3, 4, 53: ungue genas, Ov. A. A. 3, 708: radices, Cato ap. Plin. 17, 22, 35, § 198: sive quis sauciatus in opere noxam ceperit, Col. 11, 1, 18.—*
2. In partic., pregn., to kill: meus discipulus valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit, has stabbed, mortally wounded, Cic. Att. 14, 22, 1.—
B. Transf. (acc. to saucius, II. B. 2.), of the cultivation of the soil, to dig into, tear up the ground: sauciet ut duram vomer aduncus humum, Ov. R. Am. 172: terrae summam partem levi vomere, Col. 2, 2, 23; cf. the words vulnero, vulnus, cicatrix, etc.—
2. To prune, trim: saucianda ferro est atque exulceranda vitis in eā parte, Col. 4, 24, 17: obliquam vitem plerumque sauciat et interdum praecidit, id. 4, 4, 2.—
3. Poet., with se (cf. vulg. Engl., to get shot), to get drunk: haec anus admodum friguttit nimirum sauciavit se flore Liberi, Auct. ap. Fulg. 562, 25; cf. percutio, in the same sense, Plaut. Cas. 3, 5, 20.—
II. Trop. (anteand post-class.; rare), to wound, hurt, injure, impair: aculeata sunt, facta et famam sauciant, Plaut. Bacch. 1, 1, 30; cf.: cor odio, id. ib. 2, 2, 35: hoc modo sauciabatur salus hostium nesciorum, Amm. 24, 1, 14; App. M. 8, p. 205, 35.

Origins

  1. Proto-Indo-European*kes-
  2. Proto-Indo-European*ksew-
  3. Proto-Indo-European*ksowós
  4. Proto-Italic*(k)sawVk-
  5. Latinsauciō

Latin saucius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sauciō From saucius + -ō.

Descendants
  • Italiansauciare

Quick answers

What does sauciō mean in Latin?
sauciō, a verb, means “to wound or hurt; gash or stab; to prune or trim”.
What are the principal parts of sauciō?
sauciō, sauciāre, sauciāvī, sauciātum (first conjugation).
How do you pronounce sauciō?
In classical Latin, [ˈsau̯.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsaːu̯.t͡ʃi.o].
Where does sauciō come from?
Proto-Indo-European *kes- → Proto-Indo-European *ksew- → Proto-Indo-European *ksowós → Proto-Italic *(k)sawVk- → Latin sauciō.