verbfirst conjugation
sauciō
sauciō (present infinitive sauciāre, perfect active sauciāvī, supine sauciātum)
Classical[ˈsau̯.ki.oː]Ecclesiastical[ˈsaːu̯.t͡ʃi.o]
Meaning
- to wound or hurt; gash or stab
- to prune or trim
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vulnerōsauciō -āre — in IVLIANVS III: Persia, ch. 14
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sauciō | sauciābam | sauciābō | sauciāvī | sauciāveram | sauciāverō sauciārō |
| 2nd sg. | sauciās | sauciābās | sauciābis | sauciāvistī sauciāstī | sauciāverās sauciārās | sauciāveris |
| 3rd sg. | sauciat | sauciābat | sauciābit | sauciāvit | sauciāverat sauciārat | sauciāverit sauciārit |
| 1st pl. | sauciāmus | sauciābāmus | sauciābimus | sauciāvimus | sauciāverāmus | sauciāverimus sauciārimus |
| 2nd pl. | sauciātis | sauciābātis | sauciābitis | sauciāvistis sauciāstis | sauciāverātis sauciārātis | sauciāveritis sauciāritis |
| 3rd pl. | sauciant | sauciābant | sauciābunt | sauciāvērunt sauciāvēre, sauciārunt | sauciāverant sauciārant | sauciāverint sauciārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sauciem | sauciārem | sauciāverim sauciārim | sauciāvissem sauciāssem |
| 2nd sg. | sauciēs | sauciārēs | sauciāverīs | sauciāvissēs sauciāssēs |
| 3rd sg. | sauciet | sauciāret | sauciāverit sauciārit | sauciāvisset sauciāsset |
| 1st pl. | sauciēmus | sauciārēmus | sauciāverīmus sauciārīmus | sauciāvissēmus sauciāssēmus |
| 2nd pl. | sauciētis | sauciārētis | sauciāverītis sauciārītis | sauciāvissētis sauciāssētis |
| 3rd pl. | saucient | sauciārent | sauciāverint sauciārint | sauciāvissent sauciāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | saucior | sauciābar | sauciābor |
| 2nd sg. | sauciāris sauciāre | sauciābāris sauciābāre | sauciāberis sauciābere |
| 3rd sg. | sauciātur | sauciābātur | sauciābitur |
| 1st pl. | sauciāmur | sauciābāmur | sauciābimur |
| 2nd pl. | sauciāminī | sauciābāminī | sauciābiminī |
| 3rd pl. | sauciantur | sauciābantur | sauciābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | saucier | sauciārer |
| 2nd sg. | sauciēris sauciēre | sauciārēris sauciārēre |
| 3rd sg. | sauciētur | sauciārētur |
| 1st pl. | sauciēmur | sauciārēmur |
| 2nd pl. | sauciēminī | sauciārēminī |
| 3rd pl. | saucientur | sauciārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | sauciā | sauciāre |
| pres. 2nd pl. | sauciāte | sauciāminī |
| fut. 2nd sg. | sauciātō | sauciātor |
| fut. 3rd sg. | sauciātō | sauciātor |
| fut. 2nd pl. | sauciātōte | — |
| fut. 3rd pl. | sauciantō | sauciantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | sauciāre | sauciārī |
| perfect infinitive | sauciāvisse sauciāsse | sauciātum esse |
| future infinitive | sauciātūrum esse | sauciātum īrī |
| present participle | sauciāns | — |
| perfect participle | — | sauciātus sauciāta, sauciātā, sauciātae, sauciātam, sauciātārum, sauciātās, sauciātī, sauciātōrum, sauciātōs |
| future participle | sauciātūrus sauciātūra, sauciātūrā, sauciātūrae, sauciātūram, sauciātūrārum, sauciātūrās, sauciātūre, sauciātūrī, sauciātūrīs, sauciātūrō, sauciātūrōrum, sauciātūrōs, sauciātūrum | sauciandus saucianda, sauciandā, sauciandae, sauciandam, sauciandārum, sauciandās, sauciande, sauciandīs, sauciandōrum, sauciandōs |
gerundsauciandī, sauciandō, sauciandumsupinesauciātum, sauciātū
saucĭo, āvi, ātum, 1, v. a. id.,
I. to wound, hurt.
I. Lit. (class. but rare; not in Cæs.;
syn.: vulnero, laedo): Rubrius in turbā sauciatur, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67; id. Vatin. 5, 13: ut ictu tragulae sauciaretur, Sall. Fragm. ap. Non. 398, 8 (Hist. 2, 19 Dietsch): aliquem virgis, Plaut. Rud. 3, 4, 53: ungue genas, Ov. A. A. 3, 708: radices, Cato ap. Plin. 17, 22, 35, § 198: sive quis sauciatus in opere noxam ceperit, Col. 11, 1, 18.—* 2. In partic., pregn., to kill:
meus discipulus valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit, has stabbed, mortally wounded, Cic. Att. 14, 22, 1.—B. Transf. (acc. to saucius, II. B. 2.), of the cultivation of the soil, to dig into, tear up the ground:
sauciet ut duram vomer aduncus humum, Ov. R. Am. 172: terrae summam partem levi vomere, Col. 2, 2, 23; cf. the words vulnero, vulnus, cicatrix, etc.—2. To prune, trim:
saucianda ferro est atque exulceranda vitis in eā parte, Col. 4, 24, 17: obliquam vitem plerumque sauciat et interdum praecidit, id. 4, 4, 2.—3. Poet., with se (cf. vulg. Engl., to get shot), to get drunk: haec anus admodum friguttit nimirum sauciavit se flore Liberi, Auct. ap. Fulg. 562, 25; cf.
percutio, in the same sense, Plaut. Cas. 3, 5, 20.—II. Trop. (anteand post-class.; rare), to wound, hurt, injure, impair:
aculeata sunt, facta et famam sauciant, Plaut. Bacch. 1, 1, 30; cf.: cor odio, id. ib. 2, 2, 35: hoc modo sauciabatur salus hostium nesciorum, Amm. 24, 1, 14; App. M. 8, p. 205, 35.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sauciō āvī, ātus, āre
saucius, to wound, hurt : in turbā sauciari: nemo occisus est neque sauciatus: ungue genas, O.—Euphemistic: valde amat illum, quem Brutus noster sauciavit, i. e. has stabbed . —Poet.: Sauciet ut vomer humum, tear up , O.
Origins
- Proto-Indo-European*kes-
- Proto-Indo-European*ksew-
- Proto-Indo-European*ksowós
- Proto-Italic*(k)sawVk-
- Latinsauciō
Latin saucius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin sauciō From saucius + -ō.
Descendants
- Italiansauciare