noun · masculinesecond declension
sardius
sardius m (genitive sardiī or sardī)
Classical[ˈsar.di.ʊs]Ecclesiastical[ˈsar.di.us]
Meaning
- masculinesardian, carnelian
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sardius | sardiī |
| genitive | sardiī sardī | sardiōrum |
| dative | sardiō | sardiīs |
| accusative | sardium | sardiōs |
| ablative | sardiō | sardiīs |
| vocative | sardie | sardiī |
sardĭus, a, um, adj. cf. 1. sarda, II.,
I. sardian, carnelian (late Lat.):
lapis, Vulg. Exod. 28, 17.—Hence, subst.: sardĭus, ii, m., the carnelian, a precious stone, Vulg. Exod. 39, 10; id. Apoc. 21, 20; Tert. adv. Marc. 2, 10; called lapis sardinus, Vulg. Apoc. 4, 3; cf. Hier. in Isa. 15, 54, v. 11 sq.Origins
Possibly from Ancient Greek σάρδιον (sárdion).