proper noun · masculinesecond declension
Saddūcaeus
Saddūcaeus m (genitive Saddūcaeī)
Classical[sad.duːˈkae̯.ʊs]Ecclesiastical[sad.duˈt͡ʃɛː.us]
Meaning
- Sadducee
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Saddūcaeus | Saddūcaeī |
| genitive | Saddūcaeī | Saddūcaeōrum |
| dative | Saddūcaeō | Saddūcaeīs |
| accusative | Saddūcaeum | Saddūcaeōs |
| ablative | Saddūcaeō | Saddūcaeīs |
| vocative | Saddūcaee | Saddūcaeī |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Σαδδουκαῖος (Saddoukaîos), from Hebrew צדוקי (ts'dokí).
Descendants
- Italiansadduceo
- Spanishsaduceo