proper noun · masculinefirst declension
Sacae
Sacae m pl (genitive Sacārum)
Classical[ˈsa.kae̯]Ecclesiastical[ˈsaː.t͡ʃe]
Meaning
- masculinepluralSacae, a Scythian tribe
Persae illos Sacas universos appellavere a proxima gente, antiqui Aramios, Scythae ipsi Persas Chorsaros et Caucasum montem Croucasim, hoc est nive candidum.
77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 6.50sive in Hyrcanos Arabesve molles, / seu Sacas sagittiferosve Parthos, / sive quae septemgeminus colorat / aequora Nilus
or even among Hyrcani, or effeminate Arabs, / or even Sacae, or arrow-armed Parthi / or even the plains that the seven-mouthed Nile coloursc. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 11.5–8
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | Sacae |
| genitive | — | Sacārum |
| dative | — | Sacīs |
| accusative | — | Sacās |
| ablative | — | Sacīs |
| vocative | — | Sacae |
Săcae (Săgae), ārum, m., = Σάκαι,
I. a people of Northern Asia, a part of the Scythians, Mel. 3, 7, 1; Plin. 6, 17, 19, § 50; Curt. 5, 9, 5; 7, 4, 6; Cat. 11, 6.—In sing.: Săces (Σάκης), Claud. Laud. Stil. 1, 157.
Origins
From Old Persian 𐎿𐎣𐎠 (s-k-a /Sakā/) via Ancient Greek Σάκαι (Sákai).